zaterdag 13 augustus 2011
Terug thuis na bewogen reis!
Alle Belgische mzungu's zijn weer thuis !
De laatste week reisden Morgane en ik nog wat rond. Zondag waren de gorilla's aan de beurt. Het werd een prachtige ervaring ! Er wandelde ons een gorilla op nog geen halve meter voorbij. We zagen twee silverbacks. Eentje van hen stond recht en klopte op zijn borst, dit op enkele meters van ons. Echt indrukwekkend !
We bezochten ook een dorpje zoals het 50 jaar geleden nog was op het platteland. We moesten er zelfs meespelen in een rollenspel. De gêne moest even aan de kant geschoven worden, maar uiteindelijk hebben we toch veel gelachen en veel geleerd over het dagelijkse leven.
In Butare bezochten we het nationale museum, ook de koningshuizen in Nyanza en het genocide museum en memorial in Murambi kwamen aan de beurt. Murambi was zeer aangrijpend. Er werd gedetailleerd verteld hoe de genocide tot stand kwam en welke verschrikkelijke misdrijven er gepleegd werden.
In Kigali bezochten we Agnes en Laurence samen met Eldad. De meisjes waren zeer gelukkig en toonden ons fier hun reeds gemaakte werkjes. We zagen dat het goed was ;-)! Morgane had graag wat mee geknutseld...
Eldad kreeg zijn inschrijving aan de universiteit geregeld, hij kijkt uit naar de eerste 'schooldag'.
Donderdag vergezelden Eldad en Cynthia ons naar de luchthaven. Op de eerste vlucht (Kigali-Addis Abeba) maakten we kennis met een andere groep van 'Leraars zonder grenzen'. Zij hadden een project in Burundi.
Jammer genoeg liep het even mis op de tweede vlucht (Addis Abeba - Milaan). Na 40 minuten gingen de lichten uit en vielen de zuurstofmaskers uit het plafond. Er was iets mis met de luchtdruk. De angstige reactie van de steward maakte ons erg ongerust. Mijn buurman schoot erg in paniek en kreeg zijn zuurstofmasker niet goed aan. Hij zat zowat op mijn schoot en hield mijn hand vast. Zijn blik zal ik niet gauw vergeten. Gelukkig kon ik hem kalmeren.
We kregen bericht dat er een technisch defect was en moesten terugkeren naar Addis Abeba. Er brak een onweer los. De eerste poging om te landen mislukte, het weer was te slecht. Gelukkig konden we ondertussen wel de zuurstofmaskers terug afzetten.
Een uur later lukte het wel om te landen. Iedereen was erg opgelucht. We kregen wat te drinken en een stukje cake. Aangezien er een nieuw vliegtuig klaargemaakt moest worden en een nieuwe crew opgetrommeld moest worden, sliepen we op de luchthaven. Het was moeilijk om de slaap te vatten, ik voelde me erg onrustig. We werden zeer goed opgevangen door onze collega's van 'Leraars zonder grenzen' en werden mee opgenomen in de groep. Om 11uur vrijdagochtend konden we dan toch richting Europa vertrekken. Na een tussenlanding in Milaan om bij te tanken, kon de laatste vlucht ingezet worden. Tijdens deze tussenstop werden er heel wat ervaringen en gevoelens bij de voorbije gebeurtenissen uitgewisseld. Sommige mensen maakten zelfs een afscheid-bericht klaar in hun gsm.
Eenmaal geland in Brussel, barstte er een applaus los. Iedereen was natuurlijk zeer tevreden veilig terug te zijn in eigen land. De familie werd even later blij omhelsd !
Het werd een reis om nooit meer te vergeten !!!
Bedankt aan alle lezers om ons te volgen en te reageren op onze berichtjes!
Tinne
-x-
De laatste week reisden Morgane en ik nog wat rond. Zondag waren de gorilla's aan de beurt. Het werd een prachtige ervaring ! Er wandelde ons een gorilla op nog geen halve meter voorbij. We zagen twee silverbacks. Eentje van hen stond recht en klopte op zijn borst, dit op enkele meters van ons. Echt indrukwekkend !
We bezochten ook een dorpje zoals het 50 jaar geleden nog was op het platteland. We moesten er zelfs meespelen in een rollenspel. De gêne moest even aan de kant geschoven worden, maar uiteindelijk hebben we toch veel gelachen en veel geleerd over het dagelijkse leven.
In Butare bezochten we het nationale museum, ook de koningshuizen in Nyanza en het genocide museum en memorial in Murambi kwamen aan de beurt. Murambi was zeer aangrijpend. Er werd gedetailleerd verteld hoe de genocide tot stand kwam en welke verschrikkelijke misdrijven er gepleegd werden.
In Kigali bezochten we Agnes en Laurence samen met Eldad. De meisjes waren zeer gelukkig en toonden ons fier hun reeds gemaakte werkjes. We zagen dat het goed was ;-)! Morgane had graag wat mee geknutseld...
Eldad kreeg zijn inschrijving aan de universiteit geregeld, hij kijkt uit naar de eerste 'schooldag'.
Donderdag vergezelden Eldad en Cynthia ons naar de luchthaven. Op de eerste vlucht (Kigali-Addis Abeba) maakten we kennis met een andere groep van 'Leraars zonder grenzen'. Zij hadden een project in Burundi.
Jammer genoeg liep het even mis op de tweede vlucht (Addis Abeba - Milaan). Na 40 minuten gingen de lichten uit en vielen de zuurstofmaskers uit het plafond. Er was iets mis met de luchtdruk. De angstige reactie van de steward maakte ons erg ongerust. Mijn buurman schoot erg in paniek en kreeg zijn zuurstofmasker niet goed aan. Hij zat zowat op mijn schoot en hield mijn hand vast. Zijn blik zal ik niet gauw vergeten. Gelukkig kon ik hem kalmeren.
We kregen bericht dat er een technisch defect was en moesten terugkeren naar Addis Abeba. Er brak een onweer los. De eerste poging om te landen mislukte, het weer was te slecht. Gelukkig konden we ondertussen wel de zuurstofmaskers terug afzetten.
Een uur later lukte het wel om te landen. Iedereen was erg opgelucht. We kregen wat te drinken en een stukje cake. Aangezien er een nieuw vliegtuig klaargemaakt moest worden en een nieuwe crew opgetrommeld moest worden, sliepen we op de luchthaven. Het was moeilijk om de slaap te vatten, ik voelde me erg onrustig. We werden zeer goed opgevangen door onze collega's van 'Leraars zonder grenzen' en werden mee opgenomen in de groep. Om 11uur vrijdagochtend konden we dan toch richting Europa vertrekken. Na een tussenlanding in Milaan om bij te tanken, kon de laatste vlucht ingezet worden. Tijdens deze tussenstop werden er heel wat ervaringen en gevoelens bij de voorbije gebeurtenissen uitgewisseld. Sommige mensen maakten zelfs een afscheid-bericht klaar in hun gsm.
Eenmaal geland in Brussel, barstte er een applaus los. Iedereen was natuurlijk zeer tevreden veilig terug te zijn in eigen land. De familie werd even later blij omhelsd !
Het werd een reis om nooit meer te vergeten !!!
Bedankt aan alle lezers om ons te volgen en te reageren op onze berichtjes!
Tinne
-x-
maandag 8 augustus 2011
Toen waren ze nog met twee...
Woensdagavond kwam Valerie terug aan in het weeshuis. Twee studenten uit Los Angeles, Jamy en Eric vergezelden haar. Twee toffe, boeiende jonge mensen. Het klikte meteen. We raakten onmiddellijk aan de praat. Voor hen was het de eerste avond in het weeshuis, voor ons de laatste...
We werden getracteerd op een heus " VUURWERK "! De kinderen gaven het beste van zichzelf om te zingen en te dansen als afscheidsgeschenk. Het werd een héle fijne avond. Heel wat kleintjes plakten aan ons als vliegen. Aan het einde van de avond kregen we ook mega veel knuffels die ons allen een krop in de keel en zelfs traantjes bezorgden.
De volgende ochtend hebben we de foto's van de verschillende huisjes met de bewoners geprint en op gekleurd papier gekleefd. We schreven er ook iets onder als blijvend aandenken aan die onvergetelijke weken! We namen uitgebreid de tijd om afscheid te nemen, maar om 10 uur was het moment van de waarheid. 6 moto-taxi's kwamen het domein opgereden. 4 voor ons en 2 voor alle bagage. Niet alleen wij, maar ook Victor, de mama's, kinderen en andere medewerkers waren aangeslagen door ons vertrek. We moesten hen beloven dat we zeker terug zouden gaan ... en liefst gauw! Toen vertrokken we voor een anderhalf uur durende rit op de moto. We genoten van het mooie uitzicht en zwaaiden naar de vele voorbijgangers. Toen we kinderen "muzungu" hoorden roepen, wisten we meteen wie ze daarmee bedoelden.
In Kibuye namen we de bus richting Kigali. De busrit duurde zo'n 2 en een half uur. De bus zat stampvol. Morgane en Tinne namen vooraan in de bus plaats. An en ik zaten achteraan bij onze bagage. Voor ons zaten 2 broers die op vakantie gingen bij hun tante. De jongste moest 2 keer serieus overgeven. Vreselijk om te zien en vooral te ruiken ... Ik gaf de jongens enkele vochtige doekjes om de boel wat op te kuisen en van iemand voor hen kregen ze een plastiek zakje. Toen we zagen dat de jongen weer begon te kokhalzen gaf An hem een Motillium. Blijkbaar werkte die snel. We waren allen blij toen we eindelijk konden uitstappen. Morgane en Tinne hadden de jongen niet ZIEN overgeven, maar de geur was wel tot bij hen geraakt. In Kigali sprongen heel wat jonge mannen op ons af die ons voorstelden om ons met hun auto naar onze eindbestemming te brengen. We vertrouwden het zaakje niet helemaal en besloten weer de moto te nemen tot bij Cynthia. Onderweg kreeg de moto waar An op zat plots lekke band, maar in één twee drie kwam er vervanging opdagen. Na een kleine discussie tussen de 2 mannen i.v.m. het geld konden we verder rijden. Bij Cynthia fristen we ons eerst wat op en gingen dan bij een Italiaan een pizza eten. Dat smaakte heerlijk na alle rijst en pasta à la Rasta. Na een nachtje slapen bij Cynthia kwam Clovis ons om 6 uur stipt ophalen voor een bezoek aan het Akagerapark. In Kigali gingen we eerst onze inkopen doen, want eten en drinken konden we in het park niet vinden. Het werd een onvergetelijk avontuur. We zagen enkele verschillende soorten apen, giraffen, impala's, nijlpaarden, herten, heel wat kleurrijke vogels en zelfs zebra's. 's Avonds zetten we ons tentje op op de "camping " op de top van een berg. Er stond nog een tentje van een vriendelijk koppeltje uit Zwitserland. We maakten een vuurtje om ons wat te warmen en aten nog wat brood. Op de camping waren alleen enkele toiletten en 3 jerrycans met water. We waren niet echt voorzien op kamperen. Gelukkig konden we een tent lenen van Victor, maar matrassen of slaapzakken hadden we niet. Het werd een bewogen nacht!!! Niet veel geslapen, maar veel gelachen. De man in onderbroek die Tinne meende te zien bleek een tak te zijn, maar het everzwijn rond onze tent was wel echt!!! Het knorde en snuffelde in het rond op zoek naar eten. 's Morgens konden we er samen om lachen. Clovis had het ook gezien vanuit zijn tent op zijn auto. Hij was blijkbaar serieus bang geweest dat het beest ons zou aanvallen. Na een heuse autorit bereikten we eindelijk weer de stad Kigali. We gingen met ons 4 en Cynthia nog iets eten. Clovis verkoos om zijn auto te gaan wassen, want die zat serieus onder het rode stof net als wij trouwens. Rond 13.20 namen we afscheid van Tinne en Morgane die hun bus moesten halen. Zij trekken nog een weekje rond in Rwanda. An en ik namen 's avonds het vliegtuig richting België. Op het vliegtuig blikten we tevreden terug op onze tijd in het weeshuis en dachten al na over dingen die nog nuttig konden zijn om daar te verwezenlijken ...
Zondag (gisteren dus) kwamen we rond 6.30 aan in Zaventem. De mama van An en mijn gezin stonden ons al op te wachten. Het was een héél blij weerzien! Toen mijn dochters de vele foto's zagen begonnen ze meteen plannen te maken om ook eens te gaan ... Ja, dit avontuur is echt onvergetelijk! Om het met de woorden van Victor te zeggen: " My life will never be the same!"
P.S. Kreeg vanavond bericht van Tinne en Morgane:
Trekking naar de gorilla's was ONGELOFELIJK! Er zaten twee zilverbacks in onze groep van 13. Ook vrouwtjes en kleintjes. Op een bepaald moment chargeerde de zilverback door op zijn borst te kloppen 3 m van ons. De adrenaline schoot door ons lijf. Een gorilla rende weg en liep 5 cm van me.
Vandaag Laurence en Agnes bezocht met Eldat. Ze doen het schitterend. Morgen Butare. We amuseren ons! Groetjes van Morgane en Tinne
Groetjes, Rosanne X
We werden getracteerd op een heus " VUURWERK "! De kinderen gaven het beste van zichzelf om te zingen en te dansen als afscheidsgeschenk. Het werd een héle fijne avond. Heel wat kleintjes plakten aan ons als vliegen. Aan het einde van de avond kregen we ook mega veel knuffels die ons allen een krop in de keel en zelfs traantjes bezorgden.
De volgende ochtend hebben we de foto's van de verschillende huisjes met de bewoners geprint en op gekleurd papier gekleefd. We schreven er ook iets onder als blijvend aandenken aan die onvergetelijke weken! We namen uitgebreid de tijd om afscheid te nemen, maar om 10 uur was het moment van de waarheid. 6 moto-taxi's kwamen het domein opgereden. 4 voor ons en 2 voor alle bagage. Niet alleen wij, maar ook Victor, de mama's, kinderen en andere medewerkers waren aangeslagen door ons vertrek. We moesten hen beloven dat we zeker terug zouden gaan ... en liefst gauw! Toen vertrokken we voor een anderhalf uur durende rit op de moto. We genoten van het mooie uitzicht en zwaaiden naar de vele voorbijgangers. Toen we kinderen "muzungu" hoorden roepen, wisten we meteen wie ze daarmee bedoelden.
In Kibuye namen we de bus richting Kigali. De busrit duurde zo'n 2 en een half uur. De bus zat stampvol. Morgane en Tinne namen vooraan in de bus plaats. An en ik zaten achteraan bij onze bagage. Voor ons zaten 2 broers die op vakantie gingen bij hun tante. De jongste moest 2 keer serieus overgeven. Vreselijk om te zien en vooral te ruiken ... Ik gaf de jongens enkele vochtige doekjes om de boel wat op te kuisen en van iemand voor hen kregen ze een plastiek zakje. Toen we zagen dat de jongen weer begon te kokhalzen gaf An hem een Motillium. Blijkbaar werkte die snel. We waren allen blij toen we eindelijk konden uitstappen. Morgane en Tinne hadden de jongen niet ZIEN overgeven, maar de geur was wel tot bij hen geraakt. In Kigali sprongen heel wat jonge mannen op ons af die ons voorstelden om ons met hun auto naar onze eindbestemming te brengen. We vertrouwden het zaakje niet helemaal en besloten weer de moto te nemen tot bij Cynthia. Onderweg kreeg de moto waar An op zat plots lekke band, maar in één twee drie kwam er vervanging opdagen. Na een kleine discussie tussen de 2 mannen i.v.m. het geld konden we verder rijden. Bij Cynthia fristen we ons eerst wat op en gingen dan bij een Italiaan een pizza eten. Dat smaakte heerlijk na alle rijst en pasta à la Rasta. Na een nachtje slapen bij Cynthia kwam Clovis ons om 6 uur stipt ophalen voor een bezoek aan het Akagerapark. In Kigali gingen we eerst onze inkopen doen, want eten en drinken konden we in het park niet vinden. Het werd een onvergetelijk avontuur. We zagen enkele verschillende soorten apen, giraffen, impala's, nijlpaarden, herten, heel wat kleurrijke vogels en zelfs zebra's. 's Avonds zetten we ons tentje op op de "camping " op de top van een berg. Er stond nog een tentje van een vriendelijk koppeltje uit Zwitserland. We maakten een vuurtje om ons wat te warmen en aten nog wat brood. Op de camping waren alleen enkele toiletten en 3 jerrycans met water. We waren niet echt voorzien op kamperen. Gelukkig konden we een tent lenen van Victor, maar matrassen of slaapzakken hadden we niet. Het werd een bewogen nacht!!! Niet veel geslapen, maar veel gelachen. De man in onderbroek die Tinne meende te zien bleek een tak te zijn, maar het everzwijn rond onze tent was wel echt!!! Het knorde en snuffelde in het rond op zoek naar eten. 's Morgens konden we er samen om lachen. Clovis had het ook gezien vanuit zijn tent op zijn auto. Hij was blijkbaar serieus bang geweest dat het beest ons zou aanvallen. Na een heuse autorit bereikten we eindelijk weer de stad Kigali. We gingen met ons 4 en Cynthia nog iets eten. Clovis verkoos om zijn auto te gaan wassen, want die zat serieus onder het rode stof net als wij trouwens. Rond 13.20 namen we afscheid van Tinne en Morgane die hun bus moesten halen. Zij trekken nog een weekje rond in Rwanda. An en ik namen 's avonds het vliegtuig richting België. Op het vliegtuig blikten we tevreden terug op onze tijd in het weeshuis en dachten al na over dingen die nog nuttig konden zijn om daar te verwezenlijken ...
Zondag (gisteren dus) kwamen we rond 6.30 aan in Zaventem. De mama van An en mijn gezin stonden ons al op te wachten. Het was een héél blij weerzien! Toen mijn dochters de vele foto's zagen begonnen ze meteen plannen te maken om ook eens te gaan ... Ja, dit avontuur is echt onvergetelijk! Om het met de woorden van Victor te zeggen: " My life will never be the same!"
P.S. Kreeg vanavond bericht van Tinne en Morgane:
Trekking naar de gorilla's was ONGELOFELIJK! Er zaten twee zilverbacks in onze groep van 13. Ook vrouwtjes en kleintjes. Op een bepaald moment chargeerde de zilverback door op zijn borst te kloppen 3 m van ons. De adrenaline schoot door ons lijf. Een gorilla rende weg en liep 5 cm van me.
Vandaag Laurence en Agnes bezocht met Eldat. Ze doen het schitterend. Morgen Butare. We amuseren ons! Groetjes van Morgane en Tinne
Groetjes, Rosanne X
Abonneren op:
Posts (Atom)