LAATSTE DAGEN IN HET WEESHUIS

Zondagnamiddag gingen we met de kinderen naar Lake Kivu, voor de allerlaatste keer. Zwemmen, spelen met de bal, ons amuseren.. Wat gaan we deze zondagnamiddagen missen! Zowel wij als de kinderen amuseerden ons super en de klim terug naar boven ging al veel gemakkelijker. Oefening baart kunst!

Maandag. In de voormiddag spenderen we onze tijd in de kleuterklas. We merken dat zowel Jean de Dieu als Chantal vordering maken. Jean haalde de parachute boven en Chantal verdeelde de klas spontaan in twee groepen zodat de kinderen naar hartelust konden spelen met het materiaal. In de namiddag maakten we vriendschapsarmbandjes met de kinderen. Zowel groot als klein genoot van deze activiteit.

Dinsdag. Jean de Dieu start met het testen van de kinderen voor de overgang naar het eerste leerjaar. Stel jullie er wel niet teveel bij voor: deze testen zijn niet te vergelijken met die van België en we fronsen onze wenkbrauwen wel eens wanneer we die onder ogen krijgen. Ook oefent hij het maken van constructies aan de hand van tekeningen. Aan de hand van begeleiding lukt dit, maar het is een heel moeilijke oefening. Ondertussen oefent Chantal volop met het puzzelen en sommige kinderen kunnen al puzzels van zes stukken maken! Om trots op te zijn! In de namiddag verdelen we ons: Sanne speelt met de blokken en Heleen haalt de puzzels boven. De kinderen waren superenthousiast toen Sanne de blokken bovenhaalde. Ze moest soms wel eens haar stem verheffen om de orde te behouden, maar op het einde speelden ze mooi samen. Ook het puzzelen vonden de kinderen mega! Als ze een puzzel helemaal zelfstandig hadden gemaakt, kwamen ze hem trots tonen en een andere vragen. Ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Die avond waren we voor het eerst in lange tijd alleen met Victor in de guesthouse. Omdat ons verblijf op het einde loopt had hij voor ons een mooie verrassing voorbereid. We kregen hapjes, ons favoriete drankje en pizza! Wat zouden we nog meer willen wensen? Het was een fantastische avond!

Woensdag. Tijdens de nacht was het beginnen regenen. Dit is hier heel ongewoon tijdens deze tijd van het jaar (het regenseizoen start pas in september). Deze dag was weinig productief wegens de regen, dus deden we wat papierwerk voor school. ’s Avonds gingen we nog naar de baby’s en zongen we samen liedjes tijden de pottietime. Vreugde alom!

Ook donderdag regent het hier pijpenstelen. De kinderen vroegen om een mail te sturen naar Anne, dus brachten we de computer naar hen en ze vonden het fantastisch om eens in word een tekst te kunnen typen. Eenmaal hij verzonden was, waren de kinderen superblij! Daarna spelen we gezelschapsspelletjes met de meisjes binnenshuis. Vier op een rij en rumicubb zijn hun favorieten! Maar ook het paardjesspel en bunny hop werden uit de kast gehaald. Heel wat gelach schalde in het huis, ondanks het droevige weer buiten. De regen zorgt wel voor de nodige koude en ’s avonds moeten we ons opwarmen.

Morgen de laatste dag in het weeshuis. Een tijd van afscheid nemen en valiezen pakken. Zaterdagochtend vertrekken we naar Kigali, waar we zondagochtend heel vroeg naar Akagera vertrekken om wat Afrikaanse dieren te spotten. We slapen een nacht in het park en maandag keren we terug naar de hoofdstad. Dinsdagavond vliegen we dan terug naar België en is het Rwanda-avontuur gedaan voor deze zomer. We hebben ervan genoten en zullen deze ervaring nooit vergeten.

Sanne en Heleen

Woensdagvoormiddag naar de markt. “Klein” tochtje van 2u., maar de landschappen maakten dat meer dan goed! Een hele troep muzungu’s, dat was de attractie van het jaar. Toen CJ en Dan dan ook nog ‘sugar cane ‘kochten en met de 2m lange stok door de markt paradeerden, had het wat weg van de zeven dwergjes die gingen werken. Hilariteit alom. Daarna met een truck terug naar huis. Enkele zwarte medemensen klommen achterin bij de jongens om zo een lift te bemachtigen, maar onze chauffeur zag dat niet zo zitten. Jammer, maar eigenlijk zaten we al wat op elkaar gepropt.

In de namiddag alle schoenen en medicijnen uitgestald die de Amerikanen bijhadden voor de kids, om de inventaris van Prince in orde te maken. Daarna ging de hygiëne-actie door.  Sanne stond bij de mondspoelstand, terwijl Heleen haar best deed om Akagera geregeld te krijgen, een hele klus. Daar kijken we beiden naar uit! J ’s Avonds nog wat klapspelletjes met de kinderen. Hilariteit als Sanne probeert om de tekst mee te zeggen, haar Kinyarwanda is duidelijk nog niet perfect ;-)

’s Avonds haalt Amerikaan Greg zijn kennis boven en verzint ter plaatste een hele quiz voor ons: de zeven moderne wereldwonderen,  de zeven natuurlijke wereldwonderen, de tien beste plaatsen om te wonen.. Het werd een heuse wedstrijd wie de meeste punten kon verzamelen. Heleen ontpopte zich als een echte quiz'er en genoot zienderogen! Ze wist ook behoorlijk veel.

Donderdagvoormiddag doken Sanne en Heleen terug de klas in. Sanne gaf nog wat tips voor Wiskunde, maar was onder de indruk van de taalles en de creatieve activiteit. Heleen laat Chantal steeds meer en meer los en ziet hoe zij steeds meer en meer openbloeit. Dat doet ons goed!

’ s Namiddags vroegen de kinderen onmiddellijk “blocks”. Heleen gaf hen hun zin en zag hoeveel plezier ze hadden toen ze “blocks” kregen. Sanne hielp de dokteres en ging daarna met Annie en de meisjes dansen. Die traditionele dansen gaan we ooit nog wel kunnen..

’s Avonds dansten de kinderen in tradtionele kledij voor de 20tal Amerikanen (en ons!) om zich daarna rond het kampvuur uit te leven. Zang en dans en veel plezier! De Amerikanen trakteerden de kinderen allemaal op s’mores (= marshmellow tussen koekje met chocolade). Njammie!  Daarna was het etenstijd. Rasta had zijn werk, want hij moest voor maar liefst 27(!) mensen koken. En hij heeft dat met glans volbracht uiteraard. Onder luid applaus kwam hij de borden afhalen.

Vrijdagvoormiddag ging Sanne nog eens baby’s wassen, samen met een Duitse die graag mee wou gaan. Daarna trokken Sanne en Heleen weer naar de kleuterklas.

In de namiddag hebben Sanne en Heleen met de baby’s nog enkele baloefeningen gedaan (fysiotherapeute had ons uitgelegd hoe). Dit toonden we voor aan één mama, want de anderen waren jammer genoeg niet daar. Mama Christine is ook voor enkele weken vertrokken, we gaan haar missen. Toen we klaar waren, hoorden we de kinderen wéér om blocks vragen. Heleen nam de blokken uit en Sanne nam het na een half uurtje van haar over. Heleen nam Rummikub uit. Erina was superenthousiast en had de spelregels al goed door. Knap hoor!

Victor kroop vroeg onder de wol, want hij vertrok vandaag vroeg naar Oeganda. Dus tot dinsdag hebben de twee girls het kot voor zichzelf ;-) Zalig om even een eigen plekje te hebben.

Vandaag tot 8u geslapen, eerste keer sinds lang en het deed goed! Na het ontbijt haalden we echter de verfborstels al boven om aan het bord voor Rocundo te werken. Die jongen maakt prachtige dingen en als wij hem zo kunnen helpen.. J

In de namiddag speelde Sanne games met de oudste kinderen. Ze hebben het uitleensysteem al goed door! Tof! Heleen haalde de kleurplaten en –potloden boven. Wat een enthousiasme! De kinderen kregen er maar geen genoeg van! Ze zouden vechten voor een extra tekening. Gelukkig had Heleen de touwtjes in handen. Op het einde wilden alle kinderen ook nog op de foto met hun ‘meesterwerk’.

Toen het uiteindelijk tijd was om op te ruimen, vroegen de kids weer achter blocks. Dat zal toch iets voor volgende week zijn.. Volgende week is ook onze laatste week, het aftellen is begonnen. Met gemixte gevoelens: enerzijds gaan we de kids superhard missen, maar anderzijds beginnen we onze vrienden en familie wel te missen en wordt het onderhand tijd om terug naar huis te gaan. Dus nu nog een laatste week alles geven om de kids een toffe tijd te bezorgen: nog veel met hen spelen en hen nog veel knuffelen. En morgen weer iets om naar uit te kijken met de kids: op naar Lake Kivu!

4 nieuwe baby's

Zó fier met hun basket-outfit en gloednieuwe basketbal.

Duploblokken: een MEGA succes!!!

Afscheid van de 3 mama's

Zondag. Rosanne, Inge en Sanne werken verder aan het didactisch materiaal voor in de kleuterklas terwijl Rita en Heleen naar de markt trokken om een lekkere verrassing voor de kinderen te kopen.

In de namiddag trekken Heleen, Rita en Sanne naar het Kivumeer met enkele kinderen. Sanne zwemt met de kinderen, terwijl Heleen en Rita hen op ’t land entertainen. Rosanne en Inge speelden met de kinderen die in het weeshuis bleven.

’s Avonds kregen de kinderen hun Amandasi (= soort oliebol). Rosanne gaf een mooie speech om iedereen te bedanken. De kinderen (en volwassenen) waren dolenthousiast toen ze het lekkers toegestopt kregen!

Maandagvoormiddag in de kleuterklas en ‘s namiddags afscheid van Rosanne, Rita en Inge. Snif. Er vloeiden wat traantjes. We wensen de mama’s alvast een warme thuiskomst! Heleen speelde in de namiddag nog volleybal met de oudste kinderen, terwijl Sanne klapspelletjes deed, zong en danste met enkele andere kinderen. Toch een beetje onthouden van de les. De kinderen waren tevreden en Sanne was fier op haar goede leerkrachten ;-)

’s Avonds gezellig bijbabbelen met de Amerikanen bij een stukje pizza (njammie!).

Dinsdagmorgen kleuterklas. Heleen helpt Chantal en Sanne ondersteunt Jean de Dieu. Ze lijken toch al wat vooruitgang te boeken! Stapje voor stapje laten we ze weer beetje los, mits wat tips, zodat ze het zo zullen blijven doen als we weg zijn. Spannend!

Dinsdagnamiddag ondersteunden we de Canadese dokteres die een hygiëne-actie had opgezet. Na een grondige controle door haar werden ze doorgestuurd naar de groepjes die door ons en de andere Amerikanen gerund werden, o.a. tanden poetsen, (flossen), fluoridespoeling en nagels knippen. Wat een schouwspel! We hebben vandaag slechts 2 huizen kunnen onderzoeken, maar de kinderen van de andere huizen stonden om het hoekje mee te kijken! Zo nieuwsgierig naar wat er gaande was! Daarna met de Amerikanen en Marcel, een jongen die 15 jaar lang in Espérance gewoond heeft, op apenjacht. Jammer genoeg geen apen gezien, maar wat een afdaling en klim terug omhoog! Goed gelachen. Vooral met Sanne haar alternatieve manier van naar beneden klimmen (op de poep naar beneden). Daarna konden we wel een douche gebruiken.

Morgenvoormiddag naar de markt. We zullen maar zien dat we goed uitgeslapen zijn voor die tocht van 2u. Slaapwel en tot blogs,

Heleen en Sanne

HARDE WERKERS

Donderdag. De kinderen van de lagere en de middelbare school zijn al de hele week in vakantie. Vorige vrijdag kregen de meesten hun rapport op school. Sommigen kwamen heel fier hun rapport tonen. Anderen wisten dat ze het niet zo goed deden en schaamden zich dan ook om hun resultaten te tonen. Vakantie betekent hier niet hetzelfde voor de kinderen als voor die van ons. We beseffen nog maar eens hoe verwend wij allen zijn. De kinderen staan elke ochtend om 4.30 ook al is het vakantie. Ze wassen zich, krijgen pap of melk en vertrekken dan naar het land of het bos. Op het land moeten ze onkruid wieden en gras weg hakken. Anderen halen hout en brengen het onder hun armen of op hun hoofd naar het weeshuis. Het is een heel eind stappen. Inge en Rita proberen het ook, maar slagen er niet in om evenveel hout als de kinderen te dragen. Ongelooflijk! Heleen helpt Chantal verder in de kleuterklas en Sanne en Rita ondersteunen Jean de Dieu. Ze zijn in de wolken over de vooruitgang die ze maken. Rosanne werkt aan een babyrapport. Een heus karwei. Het rapport moet in het Engels opgemaakt worden en als je de mama’s iets wil vragen over de baby’s heb je een tolk nodig, want zij spreken enkel Kinyarwanda. Gelukkig komt Prince in de namiddag vertalen. Mama Christina vertelt hem nog eens hoe blij ze is met onze hulp en al het materiaal dat ze van ons krijgt. Ze is een echte schat! De kinderen houden heel veel van haar. Ze kunnen zich geen betere mama wensen. Ook Gasigua die sinds enkele maanden in een ander huisje van het weeshuis woont, kan het niet laten om nog even met “zijn” mama Christina te komen knuffelen. Je ziet hem glunderen als hij naast haar komt zitten en wat aandacht van haar krijgt. De baby’s kennen ons ondertussen ook al heel goed. Sommigen slagen er zelfs in om onze namen te onthouden en uit te spreken. Schattig!

In de namiddag spelen Inge en Sanne met de groteren. Ze leren hen honkbal en petanque. Ze proberen zoveel mogelijk punten te verzamelen en schamen zich niet om vals te spelen voor wat extra punten. Heleen en Rita spelen met de kleintjes met de frisbees en daarna leren ze hen vormpjes maken in het “natte” zand van het volleybalveld. Ja, het weer is hier niet zoals vorig jaar. De zon houdt zich af en toe schuil achter de wolken en we kregen al enkele serieuze regenvlagen. Dat houdt ons en de kinderen niet tegen om te genieten van het samenzijn, van sport en spel. Inge knutselde verder met de grotere meisjes om hun popjes af te werken. François was er ook weer als de kippen bij. Hij wil geen enkel knutsel- of spelmoment missen! Zo kennen we hem. Ook om een handje toe te steken kun je altijd op hem rekenen. Inge gaf hem en Manuel een pet omdat ze de enige zijn die ons altijd komen helpen, ook zonder dat we ’t hen vragen. En of ze fier zijn … Ook Rasta en Claude (onze koks) kregen een pet omdat ze ons zo verwennen met hun lekkere eten. Gisteravond kwamen ze het eten brengen … ja, met hun pet op! Ongelooflijk hoe blij die grote gasten hier nog zijn met zoiets eenvoudigs. Daar kunnen wij van leren! Er arriveren nieuwe “bikers” uit Zweden met een gids en een zwarte jongen die hun bagage vervoert op zijn fiets. De gids vertelt ons dat de jongen 27 is en al 5 kinderen heeft. De oudste is 8 jaar. Zijn vrouw is 24. Kun je tellen?

Ja, we kregen al veel gasten over de vloer. Interessant om kennis te maken met mensen van over de hele wereld, met zoveel verschillende culturen en gewoontes.

Vrijdag. Victor vertrok in de vroege morgen naar Kibuye. Het is de laatste tijd zó druk hier dat hij er even tussenuit moet. Hij heeft heel veel werk om de papieren voor de grond en de eco-lodge in orde te krijgen en dan nog al die bezoekers dat hij even nood heeft aan wat ontspanning. We gunnen het hem van harte! Wij ontbijten samen met de gasten en praten over vanalles. Over het werk dat zij doen en over het werk dat wij hier en thuis doen. Sanne en Heleen trekken terug naar de kleuterklas. Rita gaat mee met de meisjes om hout te sprokkelen. Ze geniet van het uitzicht en de kinderen zijn dolblij met haar gezelschap! Inge en Rosanne maken didactisch materiaal voor de kleuterklas. Judy (een zwarte studente die net haar eindexamen deed) verblijft hier ook even. Ze verbaast zich over de materialen die we meebrachten en ook over het werk dat we hier doen. Ze zegt:” Ik wou dat ik ook zo’n leuke leerkrachten had!” Als dat geen compliment is … Dat horen we natuurlijk graag. In de namiddag deelt Inge de basketbaltruitjes en –broekjes uit die ze mee bracht. Ze schenkt hen ook een basketbal. De grote jongens zijn in de wolken met hun nieuwe aanwinsten. Niet alleen de kleintjes krijgen graag nieuw speelgoed. In hun gloednieuwe (tweedehandse) outfit spelen ze een match. Mega! Wij supporteren aan de kant en genieten van al dit jong enthousiasme. Daarna leert Inge hen met de “Kubb” spelen. Rita, Heleen en Rosanne spelen ook mee om het spel op gang te trekken. Al snel blijkt dat de kinderen beter mikken dan Rosanne. Haar plaats wordt dan maar ingenomen door Judy die het gestuntel niet meer kan aanzien. Ook Jean de Dieu speelt mee. Hij geniet als een klein kind. De groteren hebben er weer een uitdaging bij. Sanne speelt ondertussen met de kleintjes met de duplo’s. Ze raken dit echt nooit moe! ’s Avonds helpen we mama Espérance met het ophangen van de luiers. Een heus werk om die elke dag te wassen en droog te krijgen. Een ouderwets “drogertje” zou hier goed van pas komen. We zingen en dansen nog wat met de baby’s en dan is het alweer tijd voor het avondmaal. Rasta verwent ons met HEERLIJKE, pikante pizza. HOERA!!! We maken een vreugdedansje rond hem. Hij geniet! We kruipen vroeg onder de wol, want we hadden een drukke dag.

Zaterdag. Sabbat. Geen kids te horen of te zien. Ze zijn allen naar de “church” om te bidden en te zingen. Wij maken ondertussen didactisch materiaal voor de kleuterklas. We maken van de nood een deugd en drinken samen een klein aperitiefje. We vinden dat we dit wel verdiend hebben. We mogen onszelf toch ook eens verwennen hé. In de namiddag spelen we kring- en balspelen. Inge speelt honkbal. Rita, Sanne  en Rosanne spelen ook nog met de parachute. Heleen helpt Jean de Dieu op het internet. Totaal bezweet komen we terug, maar de kinderen zijn het spelen nog niet beu. Ze zagen ons de oren van het hoofd om nog spelletjes te doen. Inge werkt verder aan de popjes met de meisjes. Rita puzzelt en Rosanne speelt nog maar eens gezelschapsspelletjes. Na het opruimen vullen we de blog aan. Tijd om die te versturen, want onze internet-counters zijn bijna op. Vanavond is lady’s night. Victor komt morgen pas terug en de gasten zijn deze morgen vertrokken. We hebben dus een avond met 5 muzungu’s en eentje uit Kenia, Judy.

Voor Inge, Rita en Rosanne loopt het hier op z’n einde. We hebben nog zoveel plannen, maar de tijd zal weeral tekort zijn om die allemaal uit te voeren. Sanne en Heleen blijven nog twee weken langer. Zij zullen Jean de Dieu nog wat verder helpen. Morgen proberen we er samen nog een fijne dag van te maken en nog even niet aan het afscheid te denken. Geen van ons is echt goed in afscheid nemen …

Wordt vervolgd!

Warme groetjes van de 5 muzungu’s, Judy en Lady (de hond)

The airforce academy en de 5 muzungu’s

Toen de kids samen met Heleen en Sanne van het meer terugkwamen, werden ze opgewacht door 5 nieuwe vrijwilligers. 4 jonge mannen en 1 meisje van “the airforce academy”. Onze jonge hindes waren meteen onder de indruk van deze knappe forsballen. Ze raakten onmiddellijk aan de praat. Het klikte! Ook met ons “oudjes”. Na het avondeten maakte de “captain” een kampvuurtje en samen dronken we nog een slaapmutsje. We praatten over vanalles en nog wat en genoten van een zeer gezellige avond. Moe maar voldaan gingen we slapen.

Maandagochtend. Heleen en Sanne trekken naar Kigali om hun visum te verlengen. We zijn allen heel benieuwd hoe dit zal aflopen, want de Belgische ambassade vertelde hen aan de telefoon dat ze hen niet konden helpen. Is die er dan niet om ons, Belgen te helpen??? Op de moto naar Kibuye, dan een 2 en een halfuur durende busrit naar Kigali. Daar worden ze opgewacht door Eldad. Die neemt hen mee door de stad en brengt hen dan naar Ralf, een vriend van Victor, waar ze kunnen overnachten.  Wij, in het weeshuis, krijgen eerst een rondleiding van Victor samen met de militairen. EINDELIJK!!! We zijn hier nu een week, maar er was nog geen tijd om dat te doen. In de namiddag beginnen de militairen aan hun werk in het weeshuis. Ze komen de koeienstal uitbreiden. Het is grappig om de Amerikanen en Victor dit zinnetje in het Nederlands te horen zeggen. Rita, Inge en Rosanne spelen de hele namiddag op verschillende plaatsen met de kinderen. Rita speelde met de kinderen die dat wilden met de duplo’s. We vallen in herhaling, maar de kinderen komen ons elke dag vragen:”BLOCKS, BLOCKS, …” Inge leert de kinderen elastiekspringen en met de jojo spelen. Rosanne leert clownspel en UNO en Inge gaat voor paardjesspel. Ze vinden het super! Ze krijgen er maar niet genoeg van. Als die het spel onder de knie hebben, gaat Inge vier op een rij spelen met de meisjes, Rita haalt de primo’s uit voor de baby’s en Rosanne leert Rummikub aan enkele groteren. Een hele onderneming, want het is voor ’t eerst dat ze kennismaken met dit soort spelletjes. We merken enorm veel verschillen tussen de kinderen. Sommigen slagen er heel snel in het spel onder de knie te krijgen, anderen doen er iets langer over, maar allen genieten en dat is het belangrijkste. ’s Avonds krijgen we voor het eerst zelfgebakken brood en cake. Dat smaakt! We beleven nog een gezellige avond met de militairen. We babbelen, lachen en kruipen weer moe maar voldaan onder de wol.

Dinsdag. Heleen en Sanne bellen enkele keren naar Victor om hen te helpen bij het bekomen van hun visum. Spannend!!! Net voor de middag krijgen we het verlossende nieuws dat ze hun visum zullen krijgen net voor ze vertrekken naar België. Rita werkt de hele voormiddag in de kleuterklas met Jean de Dieu (Jean Jean zoals Rita hem noemt). Inge en Rosanne helpen de mama’s bij het schoonmaken van de groenten. De kids schillen met gigantische messen, houtblokjes, dekseltjes van blikjes, … We leren hen werken met de dunschillers die we meebrachten. Ze smeken om het te mogen proberen. Wat een jolijt! Inge blaast ballonnen op voor de kleuters. Tijdens het sportkwartiertje leert Rita hen allerlei toetsoefeningen en andere bewegingen. Inge helpt haar daarbij. Bij het zien van de ballonnen overvallen de groteren ons om er ook één te krijgen. Rosanne en Inge puzzelen met de kinderen als hun dagtaak erop zit. Heel wat belangstelling, maar geen makkelijk karwei.

In de namiddag spelen Rita en Rosanne met de allerkleinsten bij mama Madeleine. Ze is moe, maar wij entertainen de baby’s in haar plaats. Inge had andere plannen, maar borg die weer op omdat de kinderen enkel blocks en ballonnen wilden. Later speelt Rosanne nog gezelschapsspelletjes en Inge maakt gezichten met stickers. Het wordt een gezellige en tamelijk rustige namiddag, want de groteren zijn naar een meeting met Prince om te horen wat hen morgen te doen staat. Er is veel werk op het land en allen helpen.’s Avonds zingen we samen met de kinderen liedjes – of beter zij zingen en wij luisteren. Sommige liedjes kunnen we meezingen, maar we slagen er niet in om te zingen in Kinyarwanda. Omdat de Amerikanen morgen vertrekken is er nog een concert van het koor. Daarna is er heerlijke pizza à la Rasta. Ja, we worden verwend door onze kok! ’s Avonds regent het pijpenstelen. We schuilen binnen, maar de Amerikanen hebben minder geluk. Na een gezellige avond moeten die terug in hun tent gaan slapen. We stellen hen voor om binnen te komen slapen, maar ze willen zich niet laten kennen.

Woensdag. De koeienstal is bijna klaar. De militairen leverden supergoed werk. De plaatselijke werkers kunnen nu alleen verder. Victor stelt voor om samen naar de markt in Mugonero te wandelen. We genieten met z’n allen van de tocht, het uitzicht en het fijne gezelschap. Op de markt zijn we weer een attractie. Zoveel muzungu’s! We keren terug op de moto, want de Amerikanen vertrekken na de middag. Na het middagmaal wisselen we e-mailadressen uit en nemen afscheid met pijn in het hart van een mega toffe bende. Ze zijn nog maar net vertrokken als Sanne en Heleen het domein opgereden komen achterop de moto. Moe van het lange reizen en toch wat ontgoocheld dat de Amerikanen al weg zijn … In de namiddag bieden we weer 3 activiteiten aan. Rita speelt met de blokken (op algemene aanvraag), Rosanne leert verder gezelschapspelletjes aan en Inge maakt weefpopjes met de meisjes en François. Bij de meisjes lukt het fantastisch. De resultaten zijn super! Na wat toekijken durft François het ook proberen. Echt een jongen die alles wil uitproberen, altijd komt helpen bij het opruimen, altijd goedgezind! ’s Avonds drinken we nog een slaapmutsje en maken veel plezier. Het is lady’s evening, want Victor gaat vroeg slapen. We hebben het hier echt goed samen! De dagen vliegen voorbij.

Wordt vervolgd!

Vele groeten van de 5 muzungu’s XXXXX

P.S. Sorry, maar het internet laat ons niet toe om nog foto’s toe te voegen. Hoe graag we dat ook zouden willen.

Enkele foto's

WEEKEND IN L' ESPERANCE

Nu Sanne en Heleen met de grootsten naar het meer zijn, nemen de “oudjes” even de tijd om de blog aan te vullen. Onze dagen zitten zo vol dat we nauwelijks tijd hebben om jullie op de hoogte te houden. Rita en Sanne helpen verder met Jean de Dieu in de kleuterklas bij de oudsten. Rita heeft daar echt haar draai gevonden. Elke ochtend staat ze op met nieuwe ideeën. Heleen begeleidt Chantal en ook dat gaat super. Inge en Rosanne verdelen hun aandacht tussen de groteren en de baby’s (alsook de mama’s). De kasten in de kleuterklas hebben we samen opgeruimd en Rita bracht er wat meer structuur in. Dat is iets wat ze hier echt missen. Ze hebben zo hun eigen manier van opruimen: alles op een hoop en als we iets nodig hebben zoeken we wel door alles nog meer overhoop te halen. Victor hoopt dat we onze ordelijke manier van opruimen aan hen kunnen aanleren … Wij maken ons echter geen illusies.

Elke dag vragen de kinderen om met de duplo’s te spelen. Dit raken ze nooit beu. Groot en klein spelen en genieten samen en wij genieten mee.

Op vrijdag brachten Inge en Rosanne ook de gezelschapsspelletjes in orde. Alle spelregels in het Engels vertalen, lamineren en in de dozen kleven. Jean maakt een kast om de spelletjes in te stoppen met het geld dat we verzamelden via onze acties en milde schenkers. Ja, de euro’s komen goed van pas. De kast met spelletjes komt in het huis van de grote meisjes. Ja, die hebben nu – net als de jongens - een eigen huisje. Ze wonen dus niet meer verspreid over alle huizen. En of ze genieten!!! In hun kamers hangen posters van plaatselijke zangers en zangeressen.

Agnes en Laurence (de meisjes die we vorig jaar op cursus stuurden om kaartjes te leren maken met bananenbladeren) vroegen ons of we hen van extra werkmateriaal kunnen voorzien. Ze kregen een en ander mee van de school, maar dat raakt nu op. We beloofden hen om zo snel mogelijk het nodige te kopen. Het zou jammer zijn – nu ze het geleerd hebben – dat ze niet verder zouden kunnen oefenen.

Ondertussen begonnen we ook al met het aanleren van de gezelschapsspelletjes. Inge en Rosanne begonnen met “vier op een rij” aan te leren aan de grote meisjes. Ze vonden het super! Je kon zien dat sommigen meteen inzicht hadden in het spel, anderen hadden wat meer moeite. Wordt vervolgd!

Zaterdag sabbat! Dan wordt er niet gewerkt. Voor ons een uurtje extra slapen. Zalig. De bewoners verzamelden vooraan in het weeshuis voor hun bijeenkomst met de zevende dag adventisten. Een hele voormiddag zingen en bidden. Wij werken wat verder aan het klaarmaken van de spelletjes en genieten wat van het samenzijn. In de namiddag eisen de kinderen ons weer volledig op. We spelen estafettes. Wat een plezier! Het lukt al heel wat beter dan vorig jaar, maar ik ben ervan overtuigd dat dit iets is wat ze sindsdien niet meer deden. ’s Avonds bekijken we met z’n allen een animatiefilm. Ja, An, Miet, Tinne en Morgane, die luxe hadden wij vorig jaar niet hé! Nu is hier een IT- room. Eén keer in de maand bekijken groot en klein hier een film. Tijdens de pauze krijgen ze een snoepje. Zoveel contentement zie je bij onze Belgische kinderen niet vaak meer om zoiets eenvoudigs.

Zondag. Rustdag in België, maar hier hard werken voor de jongeren. Van 8 tot 11 werkten ze op de velden om onkruid te hakken. Toen ze ons zagen, zwaaiden ze en zongen liederen. Anderen haalden water, ruimden op, wasten kleren of hielpen eten klaarmaken. Ongelooflijk wat een bedrijvigheid je hier ziet van ’s morgens vroeg!

Inge kwam plots met Bruno aan de hand naar “the guesthouse”. Vrijdagavond probeerde hij iets uit het vuur te halen dat Jean maakte om afval te verbranden. Hij hield er een lelijke wonde in zijn gezicht en aan zijn hand aan over. Gisteren ontdekten we dat al, maar de mama’s dachten dat het niet nodig was om daarmee naar een dokter te gaan. In de kast vonden we zalf voor brandwonden en een compres. Vandaag zat zijn oog serieus gezwollen toen Inge hem vond. We waren er niet gerust in en overtuigden Prince om met hem naar het ziekenhuis te gaan. Zo’n wonde in het gezicht kan toch serieuze schade aanrichten, dachten wij. Prince stuurde Anne-Marie (één van de mama’s) mee met Inge en Rosanne naar het ziekenhuis. Bruno leek er niet gerust in. De dokter vond het een prima idee om even tot bij hem te komen. Hij waste de wonden uit en prikte de blazen op zijn hand open. Bruno gaf geen kick. Dokter Andrew gaf ons zalf voor brandwonden, medicijnen en oogzalf mee. Anne-Marie was meteen overtuigd dat we de goede beslissing genomen hadden. Prince was ook dankbaar!

En Bruno …die huppelde naar huis!

Na een stevig middagmaal vertrokken Sanne en Heleen dus naar het Kivumeer. Inge speelde met de thuisblijvers met de duplo’s en Rosanne maakte wat foto’s van de kinderen terwijl Rita wat bekwam van een nacht met minder slaap.

Heleen en Sanne komen net terug van het meer. Moe (van de mega klim), maar voldaan!

Groetjes van ons allen en tot blogs XXXXX

CONCERT OP SCHOOL

Hier weer wat nieuws van de 5 muzungu's. Maandag kwam Victor terug uit Kigali. Het was een blij weerzien: Life brought you back, zei hij. Dat was toch een warm welkom hé! Ondertussen werken we druk verder en bouwen verder aan datgene wat we vorig jaar startten. In de kleuterklas doen Heleen, Rita en Sanne hun best om Jean de Dieu verder te begeleiden. Hij heeft heel wat capaciteiten en we merken dat hij de tips en het schriftje dat we vorig jaar aangelegd hebben goed gebruikt. Inge en Rosanne werken vooral met de groteren dit jaar. Zij genieten ook van de aandacht die ze van ons krijgen. Iedereen die hier komt vindt de kleintjes zo schattig, maar de groteren hebben ook de behoefte aan iemand om mee te praten en leuke dingen mee te doen. We knutselen, spelen spelletjes en zijn een luisterend oor voor hen. De inzamelactie van duplo-blokken is een mega succes!!! We hebben 2 reistassen boordevol. De kinderen vragen elke dag om ermee te spelen. Zelfs de jongens van 15 - 16 jaar genieten van het bouwen en verbouwen. Jammer dat jullie hun glunderende gezichten en gretige handen niet kunnen zien! In ieder geval een DIKKE merci aan allen die blokken verzameld en mee gebracht hebben. De kids en Victor zijn jullie ook héél dankbaar.
Ook mama Christina is heel blij met de luiers die we mee brachten. Ze kan ze goed gebruiken nu er 4 kleine baby's bij gekomen zijn. Ook de dunschillers vallen in de smaak. Het maakt het werk van de mama's een stuk makkelijker. Ze zijn ons echt heel dankbaar. Ze zeggen het ons honderd maal per dag.
De regenjassen wil Victor nu nog niet uitdelen anders zijn ze misschien al vuil of kapot als het regenseizoen begint. Hij en Prince vinden het héél fijn dat er zoveel inspanningen gedaan worden om hen te steunen. Bedankt dus nogmaals aan allen die een jas meegaven of ons op een andere manier gesteund hebben.
Dinsdag werden we uitgenodigd door Jean-Paul, Safu en David om mee te gaan naar hun school. Er was een concert om het einde van het schooljaar te vieren. De leerlingen hadden een vrij podium georganiseerd. We waren verwonderd over het feit dat zowel meisjes als jongens op het podium verschenen. De meisjes op die school zijn duidelijk al geëmancipeerd! Zou Rwanda dan toch vooruitgang boeken op dat vlak?! Een aangename verrassing om dat mee te maken. De jongens waren fier dat we meegingen met hen en vroegen ons ook om foto's te maken. We werden onthaald als vips! Luid applaus toen we binnen kwamen en we kregen ereplaatsen vooraan. We konden genieten van heel wat heupen-schudden, zang, ... Wat een souplesse en lef dat we daar te zien kregen... Het was donker toen we terug keerden. Gelukkig waren de jongens bij ons om ons de weg te wijzen. Een klein zaklampje zorgde ervoor dat we de putten en stenen wat konden ontwijken. Plots werden we verrast door 3 koeien op de weg. Ze waren voorzien van een paar grote horens. Gelukkig lustten ze geen muzungu's!!! We waren weer een avontuur rijker en de jongens waren dolgelukkig dat we hen vergezelden. We genoten nog van een lekker avondmaal à la Rasta samen met een Amerikaan die in Rwanda komt fietsen. Zo leerden we weer een interessant persoon kennen. Toen we wilden gaan slapen vonden Heleen en Sanne hun sleutel niet. PANIEK!!! Victor lag al in bed en hier in 't donker is het moeilijk om iets terug te vinden. Na enige tijd zoeken durfden we het toch aan om Victor te wekken... Hij zat op zijn bed met zijn kleren aan. Raar maar waar! Had hij misschien iets met de verdwijning van de sleutels te maken??? NEEN! Hij nam de sleutels van de office en heel onschuldig trok hij met de meisjes daar naartoe om de reservesleutel te halen. We schaamden ons wat dat we hem dit nu moesten aandoen, want Victor gaat graag op tijd slapen. Eenmaal terug viel hij door de mand... Plots lag er een stuk chocolade in de zetel en de sleutel lag erop. Voor hen die Victor kennen zal dit bekend in de oren klinken. Plagen kan hij nog altijd als de beste. Ik kan me inbeelden dat je zijn job alleen kan volhouden mits de nodige humor. We gunden hem zijn pleziertje en wij waren een stuk chocolade rijker. Kan tellen voor vrouwen met een chocolade-verslaving...
Allen een goede nacht gehad na een stevige lachbui! Tomorrow is another day!

Groetjes van de 5 muzungu's uit België

berichtje aan de groep van vorig jaar

Dag Miet, An, Morgane en Tinne,

Hier wat nieuws speciaal voor jullie. Na een lange reis werd ik warm onthaald. Sanne zei dat ze uitkeken naar mijn komst, maar ze vroegen mij ook meteen waar jullie waren en hoe het met jullie gaat. Ze missen jullie en ik natuurlijk ook! We werkten samen als een geoliede machine.

Paulie kan ALLEEN stappen. Dat is toch een mirakel hé! De kiné van Maurice heeft hem goed geholpen. Ook nu hij kan stappen, is hij nog steeds zeer aanhankelijk. Maria en Gosigwa zitten in de kleuterklas en ze doen dat zeer goed.

De groteren missen het knutselen met Morgane. Je zag aan hun reactie dat ze het zeer jammer vonden dat je er niet bent. Gelukkig zien Inge en Rita het volledig zitten om die taak verder te zetten.

Vandaag vroeg Laurence om naar haar werkjes te komen kijken. Ze maakte al ongelooflijk mooie dingen met de bananenbladen. Ook het werkje met de wol en de brochettestokjes viel bij haar in de smaak. Ze maakte er al een tiental. Ze is nog steeds zeer verlegen en als ik haar goed begrijp is haar ziekte weer een stuk erger geworden. Gisteren zag ik nog niet iedereen, amar deze middag zag ik eindelijk Agnes en François. Ze kwamen van school. Ze straalden allebei zoals gewoonlijk. In de kleuterklas wordt hard gewerkt, maar “het buskruit” is bij Jean de Dieu weer wat uitgewerkt. Zingen en vertellen doet hij heel graag. Noah is veel verandert. Hij is niet meer zo frèle. Pim en Marie-Josée zijn twee namen die we hier nog vaak horen roepen. Suzanne is nog steeds die lieve vrolijke meid. Ze zingt nog altijd “five little ducks”. Ook “we clean up” wordt gezongen bij het opruimen.

Mama Christina doet nog altijd prachtig werk. Het speelhoekje met de matten is er nog, maar doordat er vier nieuwe baby’s bij zijn, heeft ze niet de tijd om daar te spelen. Ze vertelde me dat ze wel nog een onthaalmoment doet. De luiers worden ook goed gebruikt. Fijn om te zien!

Oei, ik vergat jullie bijna te vertellen dat Jeanette mij om de hals vloog. Ze is nog altijd de behulpzame, vrolijke zangeres.

Victor is met Anne naar Kigali. Die zagen we dus nog niet. Benieuwd hoe zijn reactie zal zijn.

Ondertussen voelen Inge en Rita zich hier ook al thuis. Ze hebben echt zin om erin te vliegen en dat zullen we dan ook doen.

Dikke knuf voor allen en tot blogs,

Rosanne en co xxx

In de lucht...

Oef, deze keer verliep alles vlot bij het vertrek!
Versterking is op komst dames!

Goeie reis, Rita, Rosanne en Inge!

Dinsdagvoormiddag observatie in de kindergarden. Samen met Jean de Dieu en Chantal hebben we het Rwandese curriculum voor de 3- tot 5jarigen doorgenomen. Bij elke doelstelling hebben we samen met hen enkele ideetjes uitgewerkt. Donderdag zullen we deze uittesten met Chantal, aangezien zij nu de kleuterjuf van de kleinsten is.

In de namiddag hebben Gina, Anne en Sanne de muurborden klaargemaakt om er de historiek van de laatste jaren l’Esperance aan op te hangen.

Sanne en Anne gingen nadien op zoek naar een tolk om met de “mama’s” van de baby’s te praten over het gebruik (of niet gebruik?) van de luiers. Daar bleek nogmaals dat de kloof soms toch groter is dan verwacht. De urine waar de kinderen de hele dag in liggen te slapen, zou naar ’t schijnt zeer verfrissend zijn in  de zomer… ?!?

Heleen is stilaan aan het recupereren. Sinds zondag heeft ze hoofd- en keelpijn. Westerse pijnstillers gaven geen soelaas, gelukkig kent Victor een paar alternatieve behandelingen met eucalyptus die wel hun effect schijnen te hebben. Joepie! Hopelijk is ze snel terug helemaal genezen.

’s Avonds opnieuw twee nieuwe gasten van Ingenieurs zonder Grenzen: Andy en Matthew. Ze komen hier nog bliksemafleiders plaatsen voor ze doorreizen naar hun volgende project in Kigali. ’s Avonds hoorden Anne en Sanne gitaarmuziek en gezang en besloten zij om op onderzoek uit te gaan met hun zaklamp. Het bleek Andy te zijn die met zijn gitaar de kinderen entertainde. Sanne en Anne genoten en deden enthousiast mee.

Woensdag zijn Gina, Anne en Sanne naar de markt geweest: 2u. te voet door de bergen en langs het Kivumeer en de rijstvelden. Wat een mooie landschappen! Toen ze de school passeerden, waren ze plots niet meer met 3, maar met 50. Alle kinderen liepen enthousiast mee met de mzungu’s. Gina en Sanne kochten een prachtige stof op de markt, waarmee ze een kleed willen laten maken door het naaiatelier van het weeshuis. Jammer genoeg ook veel gebedel en Gina’s portefeuille werd ook gestolen.. Daarna trokken ze naar het plaatselijk restaurant/café voor een verfrissend drankje. We kregen meteen een brochette van vers geslacht lam aangeboden. Gina en Sanne stonden bijna in vuur en vlam, niet van een Afrikaan maar van de verse pili pili dat erbij geserveerd werd. De motortocht terug was anders ook fantastisch! Vogelvrij! J  Daarna ging Sanne samen met Gina volleybal spelen met de oudste kinderen. Anne kwam supporteren en Heleen hielp ondertussen een van de kinderen met de voorbereiding van haar examen Aardrijkskunde.

Op naar de tweede week!

Vrijdag zijn Anne en Sanne de baby’s gaan wassen. Wat een water- en knuffelpret! Daarna met z’n vier op naar de kindergarden (=kleuterklas). We waren heel benieuwd of het experiment om de klassen te splitsen in jongere en oudere kleuters zou lukken. Tot onze verbazing ging dit zeer goed. Chantal (de kleuterjuf van de kleinsten) bloeide helemaal open toen ze haar eigen klasje kreeg. Ze ontpopte zich als een echte juf met beduidend meer zelfvertrouwen dan gisteren. Jean de Dieu kon zich efficiënter bezig houden met de oudere kleuters. Hij kreeg ze allen aan het werk: op hun plaats of aan het bord, allen werkten ze goed mee. We hadden wel de indruk dat Jean de Dieu zich een beetje bedreigd voelde in het behouden van zijn positie als belangrijkste leraar. Een volgende taak voor ons is dus om hem ervan te overtuigen dat hij nog steeds even belangrijk is, ook al heeft Chantal nu ook een eigen klas. Hopelijk slagen we hierin! Daarna hebben we beide leerkrachten geprezen voor hun prestatie en hen het Rwandese curriculum overhandigd. We hebben hen de taak gegeven om de doelstellingen van hun groep te overlopen, zodat we maandag met hen hieraan kunnen verder werken. We vroegen eveneens aan Prince om een afspraak voor ons te maken in de lagere school, om daar eens ons licht te gaan opsteken. Dit om de kleuterklas beter te kunnen aanpassen aan de overgang naar het eerste leerjaar. Twee dagen nadien nog altijd geen nieuws. Prince was het vergeten. En nu blijkt dat het examens zijn, dus bezoek uitgesteld.

In de namiddag wilden we onze eerste blog verzenden en daarna de omgeving wat gaan verkennen. Rwandees internet gooide echter roet in die plannen, aangezien het ons drie uur heeft gekost om de blog te posten. Wat een avontuur, dat internet! De tekst hebben we kunnen posten, maar toen we aan de foto’s kwamen, viel het internet uit.

’s Avonds kwamen twee Canadezen, Alex en Gerrith, ons vergezellen voor twee dagen. Het werd een superleuke avond: de kinderen dansten en zongen, kampvuur met marshmellows,  gitaarmuziek van Gina en Victor, gekke kampvuurdansen,… Het enige minpuntje van de avond was Sanne’s valpartijtje met gezwollen enkel tot gevolg. Ze dacht dat het niet zo erg was en gaf zelfs nog salsalessen. Misschien toch iets te veel van het goede, want daags nadien moest dokter Victor hydrotherapie geven na een door de pijn slapeloze nacht. Sanne bleef zaterdag dus braaf in het weeshuis onder toeziend oog van Victor en Lady (de hond), terwijl Anne, Heleen en Gina met de Canadezen naar het Kivumeer trokken. Ze amuseerden zich te pletter. Gina waagde het voor de tweede keer in een lekkende kano te varen, Gerrith sprong in het water ondanks de waterslangen en ondertussen keek iedereen vol belangstelling hoe de lokale vissers hun netten uitwierpen voor de visvangst. ’s Middags brachten twee mensen van het weeshuis hen een lekkere lunch. Daarna sijpelden de mzungu’s (de blanken) een voor een terug het weeshuis binnen, uitgeput door de klimtocht.

Sanne en Anne brachten de avond door met de kinderen die hen Kinyarwanda leerden. Echte leerkrachten in wording! Dikke pluim! Voor het slapen nog een laatste hydrotherapie voor Sanne.

Zondag weer als gewoonlijk babysessie voor Anne en Sanne. Ditmaal met fototoestel, dat van de ene hand naar de andere ging. Wat een enthousiasme als ze een foto mochten maken of mochten poseren! Leuk om te zien! En verwonderlijk hoe het fototoestel steeds intact terugkomt.  Voor de rest wat klusjes. Gina is met de kinderen naar het Kivumeer getrokken. Gelukkig wordt ze bijgestaan door enkele sterke adolescenten. Terwijl hielp Sanne Prince met het opstellen van een Engelse tekst. Anne hielp enkele adolescenten met staartdelingen en andere rekenoefeningen, als voorbereiding op hun examen. Heleen nam nogmaals het curriculum door. Sanne vertaalde ondertussen enkele Nederlandstalige kinderboekjes in het Engels. Vlak voor het avondeten kwam er onverwacht een Duitse gast van 20 langs. Hij was al 11,5 maand door Afrika aan het reizen en is nu op trektocht door Rwanda.

Vandaag een grote dag: bezoek aan de lagere school uit de buurt. We werden ontvangen door de directeur en de juf van het eerste leerjaar. We mochten de handboeken inkijken, terwijl de directeur hier uitgebreid uitleg bij gaf. Verbazingwekkend hoeveel doelstellingen ze hier in het eerste leerjaar al willen bereiken. Wat wij in het eerste en een deel van het tweede leerjaar zien, zien zij hier op één jaar tijd. En dan te bedenken dat de meeste kinderen niet eens naar de kleuterschool zijn kunnen gaan, omwille van de kosten. Omwille van de examens konden we jammer genoeg geen lessen observeren, hetgeen ons de kans zou hebben gegeven om in praktijk te kijken of deze doelstellingen wel haalbaar zijn. Het lijkt ons straf. Nadien introduceerde de directeur ons in elke klas van de lagere school om kennis te maken met de leerlingen. Bij het binnenkomen gingen alle leerlingen onmiddellijk rechtstaan en riepen in koor “good morning, sir and teachers”. We hadden ze kunnen opeten! ;-) Voila nu zijn jullie weer mee met onze avonturen. Tot blogs!

Liefs,

Anne, Heleen en Sanne

Eerste week

Na 24u vertraging eindelijk op Rwandese bodem. Bij het uitstappen had Anne als moederkloek al meteen het gevoel dat ze met haar twee kuikentjes (Heleen en Sanne) op avontuur ging. Clovis, onze chauffeur van dienst, kwam ons al met een brede glimlach tegemoet. Hij hielp als een echte gentleman met het inladen van de vele koffers en rugzakken. Daarna bracht hij ons voor een nachtje naar een hotel met (in zijn woorden) simpele kamers. Wij hadden dus een kleine kamer met eenpersoonsbed verwacht, maar kregen een king size (goed voor drie man) bed om in te slapen. Clovis was de volgende ochtend weer paraat en na een goed ontbijtje vertrokken we richting l’Esperance. Onderweg een klein accidentje gehad met de auto én dan nog wel met een militair. Gelukkig waren wij niet in fout en was niemand gewond (zelfs geen schrikje). Enkel de bumpers waren beschadigd, de voorste was zelfs bijna volledig afgerukt. Maar wat een spektakel voor de omgeving: een zwerm kinderen plakte met hun neus tegen het venster om de mzungu’s te bestuderen. En plezier dat ze erin hadden, zeker toen Anne het venster iets opendeed en de kinderen kietelde. Toen we eindelijk verder mochten rijden, bleek al gauw dat de koppeling defect was. De motor kon het op elk moment begeven, wat hij ook op enkele momenten gedaan heeft. Gelukkig had Clovis nog een gebedje gedaan voor we de heuvels introkken en zijn we er heelhuids aangekomen. Onderweg veel lachende gezichten (vnl. kinderen die muzungu riepen of om plastic flessen vroegen) gezien, maar ook wel gezichten waaraan je kon zien dat ze reeds een hele geschiedenis achter de rug hadden. Toch waren we allemaal verbaasd over de kracht die deze mensen uitstraalden. Eenmaal aangekomen in het weeshuis werden we vriendelijk ontvangen door Victor Monroy, de directeur van het weeshuis. We werden meteen naar de guesthouse gebracht. Onze kamer is prachtig! Ook al is er een gebrek aan elektriciteit, de charme van de kaarsen heeft ons reeds betoverd. ’s Avonds een gezellig etentje met een prachtig uitzicht (hier kunnen we aan wennen!). Adembenemend! Victor ontfermde zich al snel als een echte vader over ons. Laat op de avond hoorden we zelfs het geluid van getrommel op jerrycans. Het bleek de ‘nieuwslezer’ te zijn die de longen uit zijn lijf riep om de omringende huizen op de hoogte te brengen van de laatste nieuwtjes. Fantastisch, ook al verstonden we er niets van aangezien het in het Kinyarwanda was.
Dinsdag werden we gewekt door Victor die zong en gitaar speelde onder ons raam (een weddenschap tussen Sanne en Victor; Sanne won). Geweldig leuk om zo wakker te worden. Daarna kregen we een persoonlijke rondleiding van Victor doorheen het hele weeshuis. Na ons middagmaal hebben we kennisgemaakt met het hele team. Kwestie van te weten wie wat doet, wie we moeten aanspreken in dit of dat geval en ook andersom. Ook gaven we een korte voorstelling van onszelf zodat zij weten wie we zijn en waarom we hier zijn. Dit gaf een veilig gevoel. Na het middagmaal zijn we met muizenstapjes stilaan doorgedrongen naar de kinderen zelf. Eerst was de kennismaking aarzelend, maar ineens was het alsof ze ons altijd al in het weeshuis hadden gekend. We maakten foto’s van hen en toen ze zichzelf zagen op het fotoapparaat lachten ze hilarisch. Sommigen toonden fier hun kamer en probeerden met het weinige Engels dat ze kenden van alles uit te leggen. Nadien gingen we een kijkje nemen bij de baby’s. Deze kwamen spontaan op onze schoot zitten. Sanne bleef daar een hele namiddag zitten en maakte zo niet enkel kennis met de kleintjes, maar ook met enkele oudere kinderen die een praatje kwamen maken. De flarden van hun verleden (ouders gedood door genocide, broer op sterven,...) bezorgden haar kippenvel. Toch was ze blij dat de kinderen erover konden praten en hun hart konden luchten. Ondertussen entertainde Heleen de groten door met hen (samen met Gina, de andere vrijwilligster) volleybal te spelen, terwijl moederkloek Anne hen enthousiast langs de zijlijn stond aan te moedigen. Allebei leerden ze zo vele kinderen kennen. Anne zette zich ’s avonds ook al direct in om hen te helpen met hun Franse huiswerk, Sanne hielp met Engels.
　
‘s Avonds kwam Victor met een ongelooflijk voorstel voor de pinnen. Hij was uitgenodigd op een huwelijk in omstreken, een traditioneel huwelijk met alles erop en eraan, maar wilde zelf niet gaan. Hij stelde ons voor om in zijn plaats te gaan samen met Prince, zijn rechterhand in dit weeshuis. We gingen er natuurlijk direct op in. Een kans die men meestal geen tweede keer krijgt in een leven. Prince regelde een minibus om op de bruiloft te geraken.
’s Anderendaags vertrokken we met Prince en Christine, de mama van de baby’s in het weeshuis, naar de bruiloft. In het begin zaten we nog "normaal" in de bus, maar naarmate er mensen opstapten – die ook uitgenodigd waren – begon het meer en meer op zijn Afrikaans te lijken. Op elkaar geperst, dan de vrouw van Prince die door het raam kotste en er bleef uithangen met een handdoek op haar hoofd, en daarna haar dochtertje die op haar beurt in diezelfde handdoek kotste. Door de schokken had Sanne al een buil op haar hoofd omdat ze tegen het dak van de bus botste en zaten Heleens knieën vol blauwe plekken, omdat er geen plaats was voor de benen in deze minibusjes.
Eens aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de familie. We werden binnengeleid over een loper uit grashalmen in de voortuin van het huis van de bruidegom waar we vooraan mochten plaatsnemen. Daar vond het burgerlijk huwelijk plaats onder een uit bamboe en stof gemaakte tent. Een vertegenwoordiger van het dorp voerde het woord en volgde stipt alle rituelen die erbij horen. De bruidegom en bruid moesten doen alsof ze elkaar nooit voordien gezien hadden en een bewijs voorleggen dat zij wel de juiste personen waren die de ouders respectievelijk voor hun zoon of dochter hadden gekozen. Ondanks af en toe wat gelach, gebeurde alles toch wel heel plechtig. Na de ceremonie begon het eerste feestmaal. Een deel van het publiek kreeg op voorhand klaargemaakte borden die men vanuit de keuken doorgaf. Een ander deel van het publiek, waarschijnlijk de familie, waar wij ook bij gerekend werden – wat een eer!!! - mocht zich gaan bedienen aan het buffet.
Na de maaltijd vertrokken we te voet naar de kerk. Vier koren luisterden de viering op en dansten en zongen al bij het binnenkomen. Overweldigend. De viering zelf was redelijk lang en ook heel strikt volgens de voorschriften van de Adventistische kerk. Heel belerend en conservatief, wat de kinderen niet belette om tijdens de koorliederen lustig mee te dansen. Een bruisend en vertederend spektakel.
Na de viering … fotoshoot. En alsof we nog niet genoeg eer hadden gekregen … de familie vroeg ons om mee op de foto te staan met het huwelijkspaar! Weer een ritje met de bus naar de plaats waar de foto’s moesten genomen worden. Van in het begin werden we als blanken nogal veel "bestudeerd", vooral door de kinderen. We glimlachten en knipoogden naar hen, trokken foto’s van hen (Ze vinden dat geweldig!). Maar na de fotosessie hebben we toch eindelijk het ijs een beetje kunnen doorbreken door elkaar eerst voorzichtig te proberen tikken. Toen Anne daarna ineens achter de kinderen begonnen te lopen en de kinderen allemaal uit elkaar stoven, brak er een hartelijk gelach uit. Ze hadden dolle pret en ook de volwassenen moesten hartelijk meelachen.
Terug de bus op naar de kerk voor het tweede feestmaal, opnieuw voorafgegaan door andere rituelen. Het oudste lid van de familie nam nu het woord en benadrukte opnieuw de plichten van het huwelijkspaar, vooral van de vrouw, en verklaarde dat de twee families voortaan alles moesten delen, ook de maaltijd. Een fles dure champagne werd opengedaan, waarbij de bruidegom de eerste slok moest toedienen aan de bruid en omgekeerd. Voor de huwelijkstaart werd gesneden werd er slagroom op het huwelijkspaar gespoten als symbool voor het feit dat vooral de bruid niet bang moest zijn om zich vuil te maken in de keuken bij het voorbereiden van de maaltijd voor haar man. Daarna zelfde ritueel als bij de champagne. De taart werd gesneden en opnieuw moest de bruidegom de eerste hap toedienen aan de bruid en omgekeerd. Het feestmaal kon beginnen.
Om 18u vertrokken terug naar huis om niet teveel in het donker te moeten rijden, maar dat is dan toch wel mislukt. Na anderhalf uur kwamen we goed door elkaar geschud terug aan in het weeshuis. Victor was als goede huisvader al ongerust - een panne is nooit ver weg. Na onze twee maaltijden, wachtte er in de guesthouse nog een lekkere pizza op ons. Verhongeren doen we hier echt niet.
Donderdag zijn we onze eerste schooldag gaan volgen bij Jean de Dieu , de meester van de kleuterschool. Samen met Chantal, die zich ook met de kleuters bezighoudt, deed hij met de kinderen al fantastische dingen: zingen met aandacht voor ritme, taal en geluid, het aanleren van de cijfers 1,2 en 3, het spelen met de blokken. In de namiddag hadden we een kleine bespreking met Jean de Dieu en Chantal van de lessen, waarin we hen eerst en vooral gefeliciteerd hebben voor de al zeer goede dingen en vervolgens nog enkele voorstellen hebben gedaan om de lessen nog efficiënter te maken. Ze waren zeer positief om andere dingen uit te proberen.
Daarna het herorganiseren van al het lesmateriaal in de twee kasten: een gigantisch werk! Alles lag door elkaar. Iedereen was blij dat dat karwei achter de rug was. Ook Jean de Dieu die duidelijk bekaf was na de vermoeiende dag. Toen we terugkwamen in de guesthouse bleek dat er drie nieuwe gasten gearriveerd waren. Sportieve gasten deze keer, al fietsend door Rwanda (land van duizend heuvels) houden zij voor twee dagen een stop hier in het weeshuis. Anne kwam iets later eten omdat zij eerst met de ouderen naar de mis ging en hen hielp met de voorbereidingen van hun examen Frans van ’s anderendaags.

Tot blogs,
Anne, Heleen en Sanne

Een dagje later weg...

Het avontuur start al van bij het vertrek. Er vloog een vogel in de motor van het vliegtuig. Of was het een ooievaar ? ;-) Hierdoor had het vliegtuig 24 uur vertraging.
Even terug naar huis dus !

Vanmorgen, na de generale repetitie van gisteren, waren de zenuwen wat minder gespannen. Nog vlug wat extra materiaal in de zakken proppen, inchecken en nu echt klaar voor vertrek !
Miet, alles is mee !

Een goede reis, dames !

Nog een nachtje slapen

Nu komt het echt dichtbij. Nog een nachtje slapen in ons eigen Belgische bedje en dan zijn we weg, althans voor enkele weken.  Iedereen is nog volop de laatste spulletjes aan het inpakken en de reiskriebeltjes beginnen al volop op te spelen. Ondanks de zenuwen, staan we met onze tassen al te trappelen om naar Rwanda, het land van de duizend heuvels, te vertrekken. Morgen om 10u40 stijgt de eerste groep (Anne, Heleen en Sanne) op in Zaventem om dezelfde avond 30 juni via een rechtstreekse vlucht nog voet op Rwandese grond te zetten: Spannend! Onze avonturen in het weeshuis (en daarbuiten) zullen we via deze blog met jullie delen!

Liefs,
Sanne