CONCERT OP SCHOOL

Hier weer wat nieuws van de 5 muzungu's. Maandag kwam Victor terug uit Kigali. Het was een blij weerzien: Life brought you back, zei hij. Dat was toch een warm welkom hé! Ondertussen werken we druk verder en bouwen verder aan datgene wat we vorig jaar startten. In de kleuterklas doen Heleen, Rita en Sanne hun best om Jean de Dieu verder te begeleiden. Hij heeft heel wat capaciteiten en we merken dat hij de tips en het schriftje dat we vorig jaar aangelegd hebben goed gebruikt. Inge en Rosanne werken vooral met de groteren dit jaar. Zij genieten ook van de aandacht die ze van ons krijgen. Iedereen die hier komt vindt de kleintjes zo schattig, maar de groteren hebben ook de behoefte aan iemand om mee te praten en leuke dingen mee te doen. We knutselen, spelen spelletjes en zijn een luisterend oor voor hen. De inzamelactie van duplo-blokken is een mega succes!!! We hebben 2 reistassen boordevol. De kinderen vragen elke dag om ermee te spelen. Zelfs de jongens van 15 - 16 jaar genieten van het bouwen en verbouwen. Jammer dat jullie hun glunderende gezichten en gretige handen niet kunnen zien! In ieder geval een DIKKE merci aan allen die blokken verzameld en mee gebracht hebben. De kids en Victor zijn jullie ook héél dankbaar.
Ook mama Christina is heel blij met de luiers die we mee brachten. Ze kan ze goed gebruiken nu er 4 kleine baby's bij gekomen zijn. Ook de dunschillers vallen in de smaak. Het maakt het werk van de mama's een stuk makkelijker. Ze zijn ons echt heel dankbaar. Ze zeggen het ons honderd maal per dag.
De regenjassen wil Victor nu nog niet uitdelen anders zijn ze misschien al vuil of kapot als het regenseizoen begint. Hij en Prince vinden het héél fijn dat er zoveel inspanningen gedaan worden om hen te steunen. Bedankt dus nogmaals aan allen die een jas meegaven of ons op een andere manier gesteund hebben.
Dinsdag werden we uitgenodigd door Jean-Paul, Safu en David om mee te gaan naar hun school. Er was een concert om het einde van het schooljaar te vieren. De leerlingen hadden een vrij podium georganiseerd. We waren verwonderd over het feit dat zowel meisjes als jongens op het podium verschenen. De meisjes op die school zijn duidelijk al geëmancipeerd! Zou Rwanda dan toch vooruitgang boeken op dat vlak?! Een aangename verrassing om dat mee te maken. De jongens waren fier dat we meegingen met hen en vroegen ons ook om foto's te maken. We werden onthaald als vips! Luid applaus toen we binnen kwamen en we kregen ereplaatsen vooraan. We konden genieten van heel wat heupen-schudden, zang, ... Wat een souplesse en lef dat we daar te zien kregen... Het was donker toen we terug keerden. Gelukkig waren de jongens bij ons om ons de weg te wijzen. Een klein zaklampje zorgde ervoor dat we de putten en stenen wat konden ontwijken. Plots werden we verrast door 3 koeien op de weg. Ze waren voorzien van een paar grote horens. Gelukkig lustten ze geen muzungu's!!! We waren weer een avontuur rijker en de jongens waren dolgelukkig dat we hen vergezelden. We genoten nog van een lekker avondmaal à la Rasta samen met een Amerikaan die in Rwanda komt fietsen. Zo leerden we weer een interessant persoon kennen. Toen we wilden gaan slapen vonden Heleen en Sanne hun sleutel niet. PANIEK!!! Victor lag al in bed en hier in 't donker is het moeilijk om iets terug te vinden. Na enige tijd zoeken durfden we het toch aan om Victor te wekken... Hij zat op zijn bed met zijn kleren aan. Raar maar waar! Had hij misschien iets met de verdwijning van de sleutels te maken??? NEEN! Hij nam de sleutels van de office en heel onschuldig trok hij met de meisjes daar naartoe om de reservesleutel te halen. We schaamden ons wat dat we hem dit nu moesten aandoen, want Victor gaat graag op tijd slapen. Eenmaal terug viel hij door de mand... Plots lag er een stuk chocolade in de zetel en de sleutel lag erop. Voor hen die Victor kennen zal dit bekend in de oren klinken. Plagen kan hij nog altijd als de beste. Ik kan me inbeelden dat je zijn job alleen kan volhouden mits de nodige humor. We gunden hem zijn pleziertje en wij waren een stuk chocolade rijker. Kan tellen voor vrouwen met een chocolade-verslaving...
Allen een goede nacht gehad na een stevige lachbui! Tomorrow is another day!

Groetjes van de 5 muzungu's uit België

berichtje aan de groep van vorig jaar

Dag Miet, An, Morgane en Tinne,

Hier wat nieuws speciaal voor jullie. Na een lange reis werd ik warm onthaald. Sanne zei dat ze uitkeken naar mijn komst, maar ze vroegen mij ook meteen waar jullie waren en hoe het met jullie gaat. Ze missen jullie en ik natuurlijk ook! We werkten samen als een geoliede machine.

Paulie kan ALLEEN stappen. Dat is toch een mirakel hé! De kiné van Maurice heeft hem goed geholpen. Ook nu hij kan stappen, is hij nog steeds zeer aanhankelijk. Maria en Gosigwa zitten in de kleuterklas en ze doen dat zeer goed.

De groteren missen het knutselen met Morgane. Je zag aan hun reactie dat ze het zeer jammer vonden dat je er niet bent. Gelukkig zien Inge en Rita het volledig zitten om die taak verder te zetten.

Vandaag vroeg Laurence om naar haar werkjes te komen kijken. Ze maakte al ongelooflijk mooie dingen met de bananenbladen. Ook het werkje met de wol en de brochettestokjes viel bij haar in de smaak. Ze maakte er al een tiental. Ze is nog steeds zeer verlegen en als ik haar goed begrijp is haar ziekte weer een stuk erger geworden. Gisteren zag ik nog niet iedereen, amar deze middag zag ik eindelijk Agnes en François. Ze kwamen van school. Ze straalden allebei zoals gewoonlijk. In de kleuterklas wordt hard gewerkt, maar “het buskruit” is bij Jean de Dieu weer wat uitgewerkt. Zingen en vertellen doet hij heel graag. Noah is veel verandert. Hij is niet meer zo frèle. Pim en Marie-Josée zijn twee namen die we hier nog vaak horen roepen. Suzanne is nog steeds die lieve vrolijke meid. Ze zingt nog altijd “five little ducks”. Ook “we clean up” wordt gezongen bij het opruimen.

Mama Christina doet nog altijd prachtig werk. Het speelhoekje met de matten is er nog, maar doordat er vier nieuwe baby’s bij zijn, heeft ze niet de tijd om daar te spelen. Ze vertelde me dat ze wel nog een onthaalmoment doet. De luiers worden ook goed gebruikt. Fijn om te zien!

Oei, ik vergat jullie bijna te vertellen dat Jeanette mij om de hals vloog. Ze is nog altijd de behulpzame, vrolijke zangeres.

Victor is met Anne naar Kigali. Die zagen we dus nog niet. Benieuwd hoe zijn reactie zal zijn.

Ondertussen voelen Inge en Rita zich hier ook al thuis. Ze hebben echt zin om erin te vliegen en dat zullen we dan ook doen.

Dikke knuf voor allen en tot blogs,

Rosanne en co xxx