Nog enkele foto's van de laatste week

Terug thuis na bewogen reis!

Alle Belgische mzungu's zijn weer thuis !
De laatste week reisden Morgane en ik nog wat rond. Zondag waren de gorilla's aan de beurt. Het werd een prachtige ervaring ! Er wandelde ons een gorilla op nog geen halve meter voorbij. We zagen twee silverbacks. Eentje van hen stond recht en klopte op zijn borst, dit op enkele meters van ons. Echt indrukwekkend !
We bezochten ook een dorpje zoals het 50 jaar geleden nog was op het platteland. We moesten er zelfs meespelen in een rollenspel. De gêne moest even aan de kant geschoven worden, maar uiteindelijk hebben we toch veel gelachen en veel geleerd over het dagelijkse leven.
In Butare bezochten we het nationale museum, ook de koningshuizen in Nyanza en het genocide museum en memorial in Murambi kwamen aan de beurt. Murambi was zeer aangrijpend. Er werd gedetailleerd verteld hoe de genocide tot stand kwam en welke verschrikkelijke misdrijven er gepleegd werden. 

In Kigali bezochten we Agnes en Laurence samen met Eldad. De meisjes waren zeer gelukkig en toonden ons fier hun reeds gemaakte werkjes. We zagen dat het goed was ;-)! Morgane had graag wat mee geknutseld...
Eldad kreeg zijn inschrijving aan de universiteit geregeld, hij kijkt uit naar de eerste 'schooldag'.

Donderdag vergezelden Eldad en Cynthia ons naar de luchthaven. Op de eerste vlucht (Kigali-Addis Abeba) maakten we kennis met een andere groep van 'Leraars zonder grenzen'. Zij hadden een project in Burundi.
Jammer genoeg liep het even mis op de tweede vlucht (Addis Abeba - Milaan). Na 40 minuten gingen de lichten uit en vielen de zuurstofmaskers uit het plafond. Er was iets mis met de luchtdruk. De angstige reactie van de steward maakte ons erg ongerust. Mijn buurman schoot erg in paniek en kreeg zijn zuurstofmasker niet goed aan. Hij zat zowat op mijn schoot en hield mijn hand vast. Zijn blik zal ik niet gauw vergeten. Gelukkig kon ik hem kalmeren.
We kregen bericht dat er een technisch defect was en moesten terugkeren naar Addis Abeba.  Er brak een onweer los. De eerste poging om te landen mislukte, het weer was te slecht. Gelukkig konden we ondertussen wel de zuurstofmaskers terug afzetten.
Een uur later lukte het wel om te landen. Iedereen was erg opgelucht. We kregen wat te drinken en een stukje cake. Aangezien er een nieuw vliegtuig klaargemaakt moest worden en een nieuwe crew opgetrommeld moest worden, sliepen we op de luchthaven. Het was moeilijk om de slaap te vatten, ik voelde me erg onrustig. We werden zeer goed opgevangen door onze collega's van 'Leraars zonder grenzen' en werden mee opgenomen in de groep. Om 11uur vrijdagochtend konden we dan toch richting Europa vertrekken. Na een tussenlanding in Milaan om bij te tanken, kon de laatste vlucht ingezet worden. Tijdens deze tussenstop werden er heel wat ervaringen en gevoelens bij de voorbije gebeurtenissen uitgewisseld. Sommige mensen maakten zelfs een afscheid-bericht klaar in hun gsm.
Eenmaal geland in Brussel, barstte er een applaus los. Iedereen was natuurlijk zeer tevreden veilig terug te zijn in eigen land. De familie werd even later blij omhelsd !

Het werd een reis om nooit meer te vergeten !!!
Bedankt aan alle lezers om ons te volgen en te reageren op onze berichtjes!

Tinne
-x-

Toen waren ze nog met twee...

Woensdagavond kwam Valerie terug aan in het weeshuis. Twee studenten uit Los Angeles, Jamy en Eric vergezelden haar. Twee toffe, boeiende jonge mensen. Het klikte meteen. We raakten onmiddellijk aan de praat. Voor hen was het de eerste avond in het weeshuis, voor ons de laatste...
We werden getracteerd op een heus " VUURWERK "! De kinderen gaven het beste van zichzelf om te zingen en te dansen als afscheidsgeschenk. Het werd een héle fijne avond. Heel wat kleintjes plakten aan ons als vliegen. Aan het einde van de avond kregen we ook mega veel knuffels die ons allen een krop in de keel en zelfs traantjes bezorgden.
De volgende ochtend hebben we de foto's van de verschillende huisjes met de bewoners geprint en op gekleurd papier gekleefd. We schreven er ook iets onder als blijvend aandenken aan die onvergetelijke weken! We namen uitgebreid de tijd om afscheid te nemen, maar om 10 uur was het moment van de waarheid. 6 moto-taxi's kwamen het domein opgereden. 4 voor ons en 2 voor alle bagage. Niet alleen wij, maar ook Victor, de mama's, kinderen en andere medewerkers waren aangeslagen door ons vertrek. We moesten hen beloven dat we zeker terug zouden gaan ... en liefst gauw! Toen vertrokken we voor een anderhalf uur durende rit op de moto. We genoten van het mooie uitzicht en zwaaiden naar de vele voorbijgangers. Toen we kinderen "muzungu" hoorden roepen, wisten we meteen wie ze daarmee bedoelden.
In Kibuye namen we de bus richting Kigali. De busrit duurde zo'n 2 en een half uur. De bus zat stampvol. Morgane en Tinne namen vooraan in de bus plaats. An en ik zaten achteraan bij onze bagage. Voor ons zaten 2 broers die op vakantie gingen bij hun tante. De jongste moest 2 keer serieus overgeven. Vreselijk om te zien en vooral te ruiken ... Ik gaf de jongens enkele vochtige doekjes om de boel wat op te kuisen en van iemand voor hen kregen ze een plastiek zakje. Toen we zagen dat de jongen weer begon te kokhalzen gaf An hem een Motillium. Blijkbaar werkte die snel. We waren allen blij toen we eindelijk konden uitstappen. Morgane en Tinne hadden de jongen niet ZIEN overgeven, maar de geur was wel tot bij hen geraakt. In Kigali sprongen heel wat jonge mannen op ons af die ons voorstelden om ons  met hun auto naar onze eindbestemming te brengen. We vertrouwden het zaakje niet helemaal en besloten weer de moto te nemen tot bij Cynthia. Onderweg kreeg de moto waar An op zat plots lekke band, maar in één twee drie kwam er vervanging opdagen. Na een kleine discussie tussen de 2 mannen i.v.m. het geld konden we verder rijden. Bij Cynthia fristen we ons eerst wat op en gingen dan bij een Italiaan een pizza eten. Dat smaakte heerlijk na alle rijst en pasta à la Rasta. Na een nachtje slapen bij Cynthia kwam Clovis ons om 6 uur stipt ophalen voor een bezoek aan het Akagerapark. In Kigali gingen we eerst onze inkopen doen, want eten en drinken konden we in het park niet vinden. Het werd een onvergetelijk avontuur. We zagen enkele verschillende soorten apen, giraffen, impala's, nijlpaarden, herten, heel wat kleurrijke vogels en zelfs zebra's. 's Avonds zetten we ons tentje op op de "camping " op de top van een berg. Er stond nog een tentje van een vriendelijk koppeltje uit Zwitserland. We maakten een vuurtje om ons wat te warmen en aten nog wat brood. Op de camping waren alleen enkele toiletten en 3 jerrycans met water. We waren niet echt voorzien op kamperen. Gelukkig konden we een tent lenen van Victor, maar matrassen of slaapzakken hadden we niet. Het werd een bewogen nacht!!! Niet veel geslapen, maar veel gelachen. De man in onderbroek die Tinne meende te zien bleek een tak te zijn, maar het everzwijn rond onze tent was wel echt!!! Het knorde en snuffelde in het rond op zoek naar eten. 's Morgens konden we er samen om lachen. Clovis had het ook gezien vanuit zijn tent op zijn auto. Hij was blijkbaar serieus bang geweest dat het beest ons zou aanvallen. Na een heuse autorit bereikten we eindelijk weer de stad Kigali. We gingen met ons 4 en Cynthia nog iets eten. Clovis verkoos om zijn auto te gaan wassen, want die zat serieus onder het rode stof net als wij trouwens. Rond 13.20 namen we afscheid van Tinne en Morgane die hun bus moesten halen. Zij trekken nog een weekje rond in Rwanda. An en ik namen 's avonds het vliegtuig richting België. Op het vliegtuig blikten we tevreden terug op onze tijd in het weeshuis en dachten al na over dingen die nog nuttig konden zijn om daar te verwezenlijken ...
Zondag (gisteren dus) kwamen we rond 6.30 aan in Zaventem. De mama van An en mijn gezin stonden ons al op te wachten. Het was een héél blij weerzien! Toen mijn dochters de vele foto's zagen begonnen ze meteen plannen te maken om ook eens te gaan ... Ja, dit avontuur is echt onvergetelijk! Om het met de woorden van Victor te zeggen: " My life will never be the same!"

P.S. Kreeg vanavond bericht van Tinne en Morgane:
Trekking naar de gorilla's was ONGELOFELIJK! Er zaten twee zilverbacks in onze groep van 13. Ook vrouwtjes en kleintjes. Op een bepaald moment chargeerde de zilverback door op zijn borst te kloppen 3 m van ons. De adrenaline schoot door ons lijf. Een gorilla rende weg en liep 5 cm van me.
Vandaag Laurence en Agnes bezocht met Eldat. Ze doen het schitterend. Morgen Butare. We amuseren ons! Groetjes van Morgane en Tinne

Groetjes, Rosanne X

Last but not least...

Helaba,

Het doel was om zaterdag wat te gaan wandelen. Maar aangezien we terug elektriciteit hadden, hebben we onze foto’s verzameld en op computer gezet. Jammer genoeg nam dit een hele namiddag in beslag.
Tegen de avond kwam Viktor terug.

We zijn onze laatste week in het weeshuis gestart. We willen nog zoveel doen maar aangezien de tijd beperkt is, draaien we op volle toeren om het onderste uit de kan te halen.

Zondagochtend is het vaste estafettemoment. Dit lukt steeds beter. En de kinderen beleven veel plezier.
Voor Laurence en Agnes was het tijd om hun valies te maken voor hun vertrek naar Kigali voor de cursus knutselen met bananenbladeren. Voor de meisjes was dit een grote stap aangezien ze zelden of nooit het weeshuis en het dorp verlaten.
We hielpen hen om alles bij elkaar te krijgen en hen zo wat gerust te stellen.
In de namiddag trokken we voor de laatste keer naar het Kivumeer. Onze prefect Eric ging zelfs mee. Aangezien we geen zwembroeken meer hadden, moest hij het doen met een bikinibroek. Grappig om te zien hoe hij een geschikte plaats zocht om zich om te kleden, terwijl sommige kinderen hem volgden. Na een tijdje zagen we hem in de verte toch het water induiken, blijkbaar was het hem toch gelukt.
Kleine Fabien uit de kindergarden ging voor het eerst mee en genoot van de watergewenning ! Ook de lastige tocht naar boven, deed hij met gemak.

Maandag waren Morgane en Rosanne al om 5u30 paraat. De nacht had hun vele nieuwe ideeën gebracht.
We maakten een draaiboek voor elke leeftijdscategorie dat de bewoners en nieuwe vrijwilligers in staat stelt  om ons werk verder te zetten. We maakten een jaarplan voor Jean De Dieu a.d.h.v. het plan dat Marijke ons doorstuurde. Het was een hele klus om alles in het Engels vertaald te krijgen. Het klasbord van de kleuterklas kreeg een nieuwe verflaag. De legplanken voor de peuter kast waren eindelijk klaar zodat deze gevuld kon worden.
We vlochten ook touwen voor de opbergzakken die Theo nog aan het maken is met onze stof die we op de markt kochten dankzij jullie steun.
We wachten nog vol ongeduld op de haken in het plafond voor het speelhoekje.
In de namiddag deden we nog een activiteitje met de peuters. Na het onthaal tekenden we op krijtbordjes. Zalig om al die krijthandjes, voetjes en zelfs hoofdjes te zien !
Een van de peuters, Dativa, werd vorige nacht met hoge koorts opgenomen in het ziekenhuis. Voorlopig weten we nog niet wat er aan dehand is maar we hopen dat ze snel beter is !

Morgane was een hele dag in de weer met het printen van foto’s voor de map maar ook voor de sorteerdag van vandaag. Viktor vroeg ons dit probleem aan te pakken daar dit een catastrofe is.
De vuilbakken in de huisjes en de stortplaats in het veld zijn een grote troep. We kunnen onmogelijk herkennen welk afval er bij het compost, verbranden of metaal hoort.
Vandaag zullen we alle huizen bezoeken samen met Jack, de verantwoordelijke voor het sorteren. We zullen de kinderen de opdracht geven de stortplaats op te ruimen, gelukkig hebben we nog heel wat handschoentjes over. Wie weet halen we zelfs onze wasknijpers boven.
Donderdagochtend vertrekken we allemaal samen richting Kigali. Vrijdag zullen we het Akagerapark bezoeken. Zaterdag keren An en Rosanne huiswaarts.
Tinne en Morgane kregen het goede nieuws dat ze toch naar de gorilla’s kunnen. Wat connecties hier in Rwanda allemaal kunnen doen ! Jihaaa ! De rest van de week trekken we nog wat op verkenning.
Een week later zit het avontuur er voor hen ook op.

Bedankt om ons te volgen en dit avontuur samen met ons te beleven. Dankzij jullie steun konden we hier heel wat verwezenlijken voor de kinderen. De kinderen genoten duidelijk van alle extra aandacht. Het waren voor hen echte verwenweken !

Misschien  nog tot blogs vanuit Kigali !

An, Rosanne, Morgane en Tinne

Na regen komt zonneschijn! Hopelijk blijft het duren...

Miriwé,

Deze week zijn we twee voormiddagen met Paulie en Jean-Paul naar de fysiotherapeut geweest. Beide kinderen hebben hersenverlamming. Paulie ( 21maanden) kan niet stappen en Jean-Paul (15 maanden) gebruikt zijn rechter handje niet en kan nog niet rechtop zitten. Het is interessant om Maurice oefeningen te zien uitvoeren met hen. Victor is op zoek naar extra sponsoring  voor de benjamins zodat ze meer individuele begeleiding kunnen krijgen. Elke dag naar het ziekenhuis gaan is onmogelijk voor mama Christina die acht peuters moet verzorgen.

Maandag avond is Cynthia gearriveerd in de gietende regen! Maar de rit met de moto leek toch mee te vallen! Het hagelde en de felle regen stroomde onze Geusthouse binnen. Voor de kinderen in het weeshuis is dit niet zo plezant. Buiten hun bed waarop ze kunnen zitten zijn er niet veel schuilmogelijkheden. Cynthia vertelde ons dat de storm ook gevolgen heeft voor de plaatselijke bevolking. Ze zag een afgewaaid dak, sommige bomen waren omgewaaid en delen van de bananenplantages zijn vernield.

Dinsdagvoormiddag maakten Tinne, Morgane en An vriendschapsbandjes. Rosanne hielp Miet tijdens haar laatste voormiddag in de kindergarten met schrijfdans. De kinderen werkten op kleine zwarte borden die we lieten maken met het ingezamelde geld. Daarna kregen de kinderen nog tijd om op de achterkant van de borden een ventje te tekenen waarbij de lichaamsdelen benoemd werden.

Als afsluiter zijn we dinsdag in de late namiddag naar het Kivumeer gaan aperitieven als afscheid voor Miet. De onweerswolken waren van de partij waardoor enkel Miet en Cynthia de moed hadden om een frisse duik te nemen.

Iedere namiddag voorzagen we een onthaal voor de peuters en baby’s gevolgd door een ander activiteit: babymassage, psychomotoriek, Sherborne,  spel met de parachute, rollen met de bal. De kinderen hebben echt genoten van deze activiteiten. Toen we een huisje maakten met de parachute waren de kinderen echt aan het gibberen, zalig! Heel even vergaten we de ‘kak’ en ‘ pis’ broeken. De voorbije dagen werden we een na een gedoopt, uitgezonderd Tinne. Naar het schijnt brengt dit geluk J. Mama  Christina neemt stilaan het onthaal over en doet dit schitterend. Ook bij de kleinsten merken we een mooie evolutie!

Woensdag zwaaiden we Miet uit. Het afscheid viel haar zwaar. Zoals jullie al lazen, was haar terugweg een ware beproeving. Miet kwam veilig in Kigali aan.

Donderdagvoormiddag nam Tinne de kleuterklas onder de loep.  Rosanne nam eventjes de crea van Morgane  over. De kinderen maakten hun naam in graffiti letters en kleurden die heel mooi in. Morgane kreeg vandaag het nieuws dat ze gisteren mémé is geworden van Pam, het kindje van haar broer. Ze huilde dikke tranen van geluk! Die middag klonken we er samen op. Want zoiets moet gevierd worden.

Vrijdag stonden An en Morgane wat ‘ziekjes’ op. An rustte wat uit en Morgane en Rosanne konden het ook kalmpjes aandoen, omdat de kinderen allemaal naar school waren om hun punten op te halen. Tinne oefende de schrijfpatronen in met de kleuters. De laatste schooldag zat erop.

Wie ver van het weeshuis naar school gaat, verblijft gedurende het schooljaar op internaat. Beetje bij beetje komen ze terug naar l’Esperance. Broers en zussen zien elkaar na een lange tijd terug!

Vandaag is het opnieuw rustdag. Doordat er een ‘concert’ is van de gelovige gemeenschap (Advantisten) zijn er vandaag geen activiteiten voorzien deze namiddag. Vandaar dat we morgen naar het Kivumeer gaan indien het weer meezit!

Vele groetjes An, Morgane, Rosanne en Tinne

Nog foto's

Foto's!

Ik zet nog wat foto's op de blog.  In het weeshuis is het niet evident om er foto's op te krijgen, of zelf om de blog te kunnen schrijven met de problemen aan de elektriciteit!

groetjes,
Miet

An, volledig klaar voor een ritje op de moto van de markt in Mogonero naar het weeshuis!



Memory!



Iedereen content met de nieuwe schrijfborden!

de keuken

pottietime !

De allerlaatste avond en dag in Kigali!

Ondertussen ben ik thuis aangekomen!  In het grijze en natte België.  Het is fijn om thuis te zijn en familie en vrienden terug te zien maar ik moet toch dikwijls aan de kinderen en aanTinne, Ann, Rosanne en Morgane denken.  Met de cd van het koor van het weeshuis, de mooie foto's en de zalige herinneringen blijf ik nog een beetje in de sfeer. 
M'n belevenissen in Rwanda waren fantastisch, tot op de laatste minuut.  De laatste avond ben ik met Cynthia in 'de Republica' gaan eten.  Nog enkele Rwandese specialiteiten werden er uitgeprobeerd.  Daarna zijn we nog iets gaan drinken in bar Pacific.  En raar maar waar, kom ik daar toch geen oude bekende uit het secundair tegen zeker.  Julie woont reeds enkele jaren in Kigali.  De wereld kan klein zijn!

Donderdagvoormiddag, m'n laatste dag in Kigali.  M'n vlieger vertrekt om 16 u dus ik heb nog tijd om wat van de stad te zien.  Cynthia vertrekt naar haar werk rond 8u.  Ik ontbijt op het gemak, lees wat en speel met Lucas (kleine broer van Cynthia).  Rond 9u uur vertrek ik met de taximoto naar het museum van de genocide.  Ik had met Cynthia afgesproken dat indien de chauffeur me niet verstond, ik haar altijd mocht bellen om het te laten vertalen in Kinyarwanda.  Achterop de moto door Kigali rijden geeft een super gevoel.  Van mij mocht de chauffeur gerust een ommetje maken of de prijs wat optrekken (wat hij waarschijnlijk sowieso van plan was voor de muzungu). 
Het museum van de genocide laat een diepe indruk achter.  Verschrikkelijk wat hier nog niet zo lang geleden gebeurd is!  Voor de meisjes die nog in het weeshuis zijn: probeer tijd te nemen om dit musuem in Kigali nog te bezoeken in Kigali.  De audiofoon die je door het museum loodst spreekt zelfs Nederlands!
Na het museum laat ik me naar het werk van Cyntia rijden waarna we samen nog wat laatste souveniertjes kopen en gaan lunchen. 
Nog snel een badje nemen en dan met de moto naar de vlieghaven.  Niet simpel om met die grote zak op de moto te zitten.  En hij moest zich nog haasten ook want na een voormiddag op relaxed Afrikaans tempo was het ineens hoog tijd om de vlieger op te stappen.  Als allerlaatste (eigenlijk net te laat) check ik in.  Op de vlieger kom ik de groep vrijwilligers van Gent tegen die we in de heenreis hadden leren kennen.  Zij hadden ook straffe verhalen van hun werk in de psychiatrische instelling in Kigali.
De 4 uur wachten in transitzone in Adis Abebe drinken we samen iets en shoppen we wat. 
En rond 8u 's ochtends kom ik aan in Zaventem waar Koen, m'n ouders en m'n neefjes Cesar en Matisse me staan op te wachten.  Fijn weerzien!
Hier eindigt m'n eerste Rwandese avontuur.  Hopelijk volgen er nog vele!

Groetjes,
Miet

Muzungu Miet is vertrokken

hey allemaal,

ik ben ondertussen aangekomen in Kigali!  Deze ochtend vertrokken om 10u en zit ondertussen (17u), proper gewassen, te bloggen.  Het afscheid was emotioneel!  Vooral gaan afscheid nemen in het kleuterklasje waar ik 2 weken alles gegeven heb was lastig.  Hopelijk kan ik ooit nog eens terugkeren naar het weeshuis! 
Anderhalf uur op de moto naar Kibuye over de hobbeldebobbelwegen was te gek.  Heb er echt van genoten.  Wind in de haren, prachtig zicht en overal kinderen langs de baan die je begroeten.  Geweldig!
De busrit van Kibuye naar Kigali was wat minder.  Had nog liever op de moto verder gegaan!  Naast mij 2 madammen die de volle 3 uren lagen over te geven.  Gezellig!  De geur in de bus was niet te harden.  Gelukkig ging er hier en daar een raampje open.  Na een uur overgeven in een vod heb ik 1 van de dames een plastic zakje aangeboden.  De vod was zo goed als verzadigd en ik zag ze al beginnen aan haar t-shirt!  Maar we zijn goed in Kigali geraakt.  Morgane: de bus stopt af en toe om mensen op te pikken en hier krijg je absoluut geen kans om naar toilet te gaan.  Maar het is toegestaan om in het midden van de brousse 'toilet' door de bus te roepen en dan stopt hij wel.  Ik was content dat iemand anders dit idee had! 
Hier in Kigali al 2 ritjes op de moto gedaan.  Dat gaat hier wel een stukske sneller dan op het platteland.  Zigzaggen tussen het verkeer!  Het is me wat.  Vanavond slaap ik bij Cynthia.  Morgenvoormiddag nog wat shoppen en rond 14u moet ik op de vlieghaven zijn.  Dan endigt mijn Rwanda-trip.  Snif snif.
Morgane, Rosanne, Ann en Tinne:  Nog veel plezier daar!

Hagelstorm

Hello,

Morgane ontdekte tijdens de crea-activiteiten twee getalenteerde meiden : Laurence en Agnes. Aangezien ze niet in de mogelijkheid zijn om verdere studies te volgen wegens gezondheidsproblemen, hadden we het idee hen een cursus van twee maanden te laten volgen in Kigali. Ze zullen opgeleid worden om kaartjes te maken a.d.h.v. bananenbladeren. De kaartjes zullen in de toekomst verkocht worden in de eco-lodge, wat hen de mogelijkheid geeft iets te verdienen. We kijken uit naar de resultaten ! Het inschrijvingsgeld voor de cursus zal bekostigd worden door lzg Halle, dankzij jullie steun ! Waarvoor dank !!

Hilde, de luiers zijn goed toegekomen. In het naaiatelier is Theo nu bezig er linten aan te stikken zodat ze passen voor verschillende kinderen. De mama’s waren in de wolken met de plastic broekjes, die meteen gebruikt werden. Het is fijn te zien dat ze zo dankbaar zijn en wij op die manier hun werk kunnen verlichten.

De peuters zijn ondertussen gewend aan ons dagelijks onthaalmoment. Vrijdagnamiddag testten ze de tunnel voor het eerst uit. Deze namiddag werd er opnieuw babymassage gegeven.
Mama Christina doet heel enthousiast mee, is geïnteresseerd in het doel ervan en wil graag de activiteiten verder zetten.

Terwijl Miet Jean De Dieu “wat vuurwerk in zijn gat stopt” en Chantal wat aanmoedigt in de kleuterklas, blijft Morgane dapper verdergaan met de crea en drama activiteiten. Ze leerden vandaag een verhaal verzinnen en vertellen a.d.h.v. de reeds gemaakte handpoppen en hun eigen lichaam. De mama’s werden uitgenodigd voor dit spektakel en genoten ervan.

Zaterdag was het de rustigste voormiddag tot nu toe. Er werd gelezen en gekaart. In de namiddag trokken we naar het meer. Mama Christina ging voor de eerste keer mee. Door de toestroom van kinderen van zowel binnen als buiten het weeshuis, was het onmogelijk om deftig zwemles te geven.

Zondag was voor ons allen een drukke dag. In de voormiddag speelden we met alle  kinderen samen estafette en enkele spelletjes. De estafette verliep al beter dan vorige week zondag. We leren steeds bij en ook de kinderen raken gewend aan de manier van werken.
In de namiddag werd de groep in twee verdeeld. Miet en Morgane deden spelletjes en een muzikaal pakket met de kleuters. An, Rosanne en Tinne speelden met de groten met de parachute en een  overbrengspel. De kinderen vonden het fantastisch ! Moe maar voldaan gingen we voor de zoveelste keer omelet eten. Onze kok doet echt zijn best.

 Moeten stoppen door het weer, het regent hier binnen...

Onweer!

Het is hier aan het donderen en als het nog erger wordt, moeten we afsluiten. De elektriciteit lag weer plat de voorbije dagen. Morgen wordt er aan gewerkt en kan het zijn dat we een weekje zonder zitten.
Nu doen we een poging om nog een update te posten van de voorbije dagen.

Duimen dat het lukt !

De 5 muzungu’s uit België zijn terug op het net!

Goedemorgen iedereen,

Voorlopig terug elektriciteit, afwachten hoelang het duurt… De elektriciens waren net vertrokken toen we terug zonder zaten. We zijn ondertussen gewend aan het leventje zonder elektriciteit. Het is al een gewoonte geworden om een zaklamp te nemen wanneer het begint te schemeren.

De voorbije dagen hebben we weer heel wat meegemaakt. We ontdekten het leven buiten het weeshuis. Ongelooflijk hoe een attractie we waren onderweg, op de markt, op de plaatselijke school en in het ziekenhuis.

Dinsdag was het een gewone “werkdag” met de gebruikelijke activiteiten : de parachute werd bovengehaald in de kleuterschool, er werd geknutseld en het eerste onthaal bij de baby’s en peuters was een feit.

Woensdag was het voor het eerste een rustige dag zonder kinderen. We hebben er toch even van genoten. We mochten een uur langer slapen, dit lieten we ons geen twee keer zeggen.
Nadien te voet naar de markt, we wandelden 2 uur lang langs prachtige natuur. Eerst steil bergaf, dan langs het meer tussen de struiken en tenslotte tussen de rijstvelden. We waanden ons even in Azië. Aangekomen aan de meerplaats van de boten waar de bananen enzovoort uitgeladen werden, lieten we de plaatselijke bevolking wennen aan zo veel blank geweld.
De markt zelf was zeer druk en warm. We kochten er stoffen en wat materiaal voor het weeshuis. We leerden Rosanne kennen als een echte onderhandelaarster.
Een fris drankje op een terras deed deugd ! Morgane en An keerden terug op de moto, het werd een heel avontuur maar ze arriveerden zonder kleerscheuren.
De anderen keerden al wandelend terug en namen ondertussen nog een frisse duik in het Kivumeer.

Gisteren trok iedereen behalve Morgane samen met de baby’s, peuters en kleuters voor medicatie (vitaminen)naar de plaatselijke school. Dit werd een tochtje om nooit te vergeten. De mama’s bonden de baby’s en peuters op traditionele wijze op onze rug. Bewonderenswaardig dat de mama’s hier  op deze manier ook werken op het land.
De kleuters genoten ook van de tocht en waren verwonderd van de schoonheid van het meer . Ze komen zelden of nooit uit het weeshuis, tot ze naar de lagere school gaan.
Voor we konden vertrekken moesten er eerst schoenen gezocht worden voor elk kind. Dit heeft toch een hele tijd in beslag genomen. De kinderen blonken met hun mooie kleertjes en schoenen.
Morgane speelde ondertussen een toneeltje samen met Erdad en maakte handpoppen. Dit was een hele uitdaging aangezien de kinderen dit nog nooit eerder deden.
Met de lagere schoolkinderen werden er nog wat spelletjes gespeeld.
Nadien vertrokken we naar het plaatselijke ziekenhuis. We kregen een rondleiding van de directeur.
Ook dit was zeer interessant om eens te zien. De directeur hoorde over de kleuterschool en ondertussen kwam hij vanmorgen al een kijkje nemen en zijn zijn kinderen ingeschreven !

Op de terugweg van het ziekenhuis kwamen we kinderen van het weeshuis tegen die van school kwamen. We wandelden samen terug, er werd wat gezongen.
’s Avonds vierden we de 21^ste juli met chips en wijn. Er was zelfs een klein vuurwerkje en wat slingers!

Groetjes en tot…

Miet, Morgane, An, Rosanne en Tinne

PS @Hilde : de omgeving is hier idd zeer mooi en het weeshuis ligt op een heuvel, vlak wandelen lukt hier niet ;-). We hebben heel veel aan Erdad, hij is hier onze tolk. Die jongen heeft een hele dag werk, hij loopt van hot naar her om overal te vertalen. De oudste kinderen kunnen ook wat Engels.
Nog veel succes alleen met de kids. Ook vele groetjes aan jullie allemaal !

Sfeerbeelden

Dit zijn de laatste foto's die ik heb. Tekst en uitleg volgen wel, maar jullie kunnen zo de blogberichten in beeld volgen...

veel succes nog, vrouwen ginder! PS. Hoe gaat het met de luiers?

Groetjes,Marijke

Beelden uit Rwanda

                                                           in actie met de estafette