HARDE WERKERS

Donderdag. De kinderen van de lagere en de middelbare school zijn al de hele week in vakantie. Vorige vrijdag kregen de meesten hun rapport op school. Sommigen kwamen heel fier hun rapport tonen. Anderen wisten dat ze het niet zo goed deden en schaamden zich dan ook om hun resultaten te tonen. Vakantie betekent hier niet hetzelfde voor de kinderen als voor die van ons. We beseffen nog maar eens hoe verwend wij allen zijn. De kinderen staan elke ochtend om 4.30 ook al is het vakantie. Ze wassen zich, krijgen pap of melk en vertrekken dan naar het land of het bos. Op het land moeten ze onkruid wieden en gras weg hakken. Anderen halen hout en brengen het onder hun armen of op hun hoofd naar het weeshuis. Het is een heel eind stappen. Inge en Rita proberen het ook, maar slagen er niet in om evenveel hout als de kinderen te dragen. Ongelooflijk! Heleen helpt Chantal verder in de kleuterklas en Sanne en Rita ondersteunen Jean de Dieu. Ze zijn in de wolken over de vooruitgang die ze maken. Rosanne werkt aan een babyrapport. Een heus karwei. Het rapport moet in het Engels opgemaakt worden en als je de mama’s iets wil vragen over de baby’s heb je een tolk nodig, want zij spreken enkel Kinyarwanda. Gelukkig komt Prince in de namiddag vertalen. Mama Christina vertelt hem nog eens hoe blij ze is met onze hulp en al het materiaal dat ze van ons krijgt. Ze is een echte schat! De kinderen houden heel veel van haar. Ze kunnen zich geen betere mama wensen. Ook Gasigua die sinds enkele maanden in een ander huisje van het weeshuis woont, kan het niet laten om nog even met “zijn” mama Christina te komen knuffelen. Je ziet hem glunderen als hij naast haar komt zitten en wat aandacht van haar krijgt. De baby’s kennen ons ondertussen ook al heel goed. Sommigen slagen er zelfs in om onze namen te onthouden en uit te spreken. Schattig!

In de namiddag spelen Inge en Sanne met de groteren. Ze leren hen honkbal en petanque. Ze proberen zoveel mogelijk punten te verzamelen en schamen zich niet om vals te spelen voor wat extra punten. Heleen en Rita spelen met de kleintjes met de frisbees en daarna leren ze hen vormpjes maken in het “natte” zand van het volleybalveld. Ja, het weer is hier niet zoals vorig jaar. De zon houdt zich af en toe schuil achter de wolken en we kregen al enkele serieuze regenvlagen. Dat houdt ons en de kinderen niet tegen om te genieten van het samenzijn, van sport en spel. Inge knutselde verder met de grotere meisjes om hun popjes af te werken. François was er ook weer als de kippen bij. Hij wil geen enkel knutsel- of spelmoment missen! Zo kennen we hem. Ook om een handje toe te steken kun je altijd op hem rekenen. Inge gaf hem en Manuel een pet omdat ze de enige zijn die ons altijd komen helpen, ook zonder dat we ’t hen vragen. En of ze fier zijn … Ook Rasta en Claude (onze koks) kregen een pet omdat ze ons zo verwennen met hun lekkere eten. Gisteravond kwamen ze het eten brengen … ja, met hun pet op! Ongelooflijk hoe blij die grote gasten hier nog zijn met zoiets eenvoudigs. Daar kunnen wij van leren! Er arriveren nieuwe “bikers” uit Zweden met een gids en een zwarte jongen die hun bagage vervoert op zijn fiets. De gids vertelt ons dat de jongen 27 is en al 5 kinderen heeft. De oudste is 8 jaar. Zijn vrouw is 24. Kun je tellen?

Ja, we kregen al veel gasten over de vloer. Interessant om kennis te maken met mensen van over de hele wereld, met zoveel verschillende culturen en gewoontes.

Vrijdag. Victor vertrok in de vroege morgen naar Kibuye. Het is de laatste tijd zó druk hier dat hij er even tussenuit moet. Hij heeft heel veel werk om de papieren voor de grond en de eco-lodge in orde te krijgen en dan nog al die bezoekers dat hij even nood heeft aan wat ontspanning. We gunnen het hem van harte! Wij ontbijten samen met de gasten en praten over vanalles. Over het werk dat zij doen en over het werk dat wij hier en thuis doen. Sanne en Heleen trekken terug naar de kleuterklas. Rita gaat mee met de meisjes om hout te sprokkelen. Ze geniet van het uitzicht en de kinderen zijn dolblij met haar gezelschap! Inge en Rosanne maken didactisch materiaal voor de kleuterklas. Judy (een zwarte studente die net haar eindexamen deed) verblijft hier ook even. Ze verbaast zich over de materialen die we meebrachten en ook over het werk dat we hier doen. Ze zegt:” Ik wou dat ik ook zo’n leuke leerkrachten had!” Als dat geen compliment is … Dat horen we natuurlijk graag. In de namiddag deelt Inge de basketbaltruitjes en –broekjes uit die ze mee bracht. Ze schenkt hen ook een basketbal. De grote jongens zijn in de wolken met hun nieuwe aanwinsten. Niet alleen de kleintjes krijgen graag nieuw speelgoed. In hun gloednieuwe (tweedehandse) outfit spelen ze een match. Mega! Wij supporteren aan de kant en genieten van al dit jong enthousiasme. Daarna leert Inge hen met de “Kubb” spelen. Rita, Heleen en Rosanne spelen ook mee om het spel op gang te trekken. Al snel blijkt dat de kinderen beter mikken dan Rosanne. Haar plaats wordt dan maar ingenomen door Judy die het gestuntel niet meer kan aanzien. Ook Jean de Dieu speelt mee. Hij geniet als een klein kind. De groteren hebben er weer een uitdaging bij. Sanne speelt ondertussen met de kleintjes met de duplo’s. Ze raken dit echt nooit moe! ’s Avonds helpen we mama Espérance met het ophangen van de luiers. Een heus werk om die elke dag te wassen en droog te krijgen. Een ouderwets “drogertje” zou hier goed van pas komen. We zingen en dansen nog wat met de baby’s en dan is het alweer tijd voor het avondmaal. Rasta verwent ons met HEERLIJKE, pikante pizza. HOERA!!! We maken een vreugdedansje rond hem. Hij geniet! We kruipen vroeg onder de wol, want we hadden een drukke dag.

Zaterdag. Sabbat. Geen kids te horen of te zien. Ze zijn allen naar de “church” om te bidden en te zingen. Wij maken ondertussen didactisch materiaal voor de kleuterklas. We maken van de nood een deugd en drinken samen een klein aperitiefje. We vinden dat we dit wel verdiend hebben. We mogen onszelf toch ook eens verwennen hé. In de namiddag spelen we kring- en balspelen. Inge speelt honkbal. Rita, Sanne  en Rosanne spelen ook nog met de parachute. Heleen helpt Jean de Dieu op het internet. Totaal bezweet komen we terug, maar de kinderen zijn het spelen nog niet beu. Ze zagen ons de oren van het hoofd om nog spelletjes te doen. Inge werkt verder aan de popjes met de meisjes. Rita puzzelt en Rosanne speelt nog maar eens gezelschapsspelletjes. Na het opruimen vullen we de blog aan. Tijd om die te versturen, want onze internet-counters zijn bijna op. Vanavond is lady’s night. Victor komt morgen pas terug en de gasten zijn deze morgen vertrokken. We hebben dus een avond met 5 muzungu’s en eentje uit Kenia, Judy.

Voor Inge, Rita en Rosanne loopt het hier op z’n einde. We hebben nog zoveel plannen, maar de tijd zal weeral tekort zijn om die allemaal uit te voeren. Sanne en Heleen blijven nog twee weken langer. Zij zullen Jean de Dieu nog wat verder helpen. Morgen proberen we er samen nog een fijne dag van te maken en nog even niet aan het afscheid te denken. Geen van ons is echt goed in afscheid nemen …

Wordt vervolgd!

Warme groetjes van de 5 muzungu’s, Judy en Lady (de hond)

The airforce academy en de 5 muzungu’s

Toen de kids samen met Heleen en Sanne van het meer terugkwamen, werden ze opgewacht door 5 nieuwe vrijwilligers. 4 jonge mannen en 1 meisje van “the airforce academy”. Onze jonge hindes waren meteen onder de indruk van deze knappe forsballen. Ze raakten onmiddellijk aan de praat. Het klikte! Ook met ons “oudjes”. Na het avondeten maakte de “captain” een kampvuurtje en samen dronken we nog een slaapmutsje. We praatten over vanalles en nog wat en genoten van een zeer gezellige avond. Moe maar voldaan gingen we slapen.

Maandagochtend. Heleen en Sanne trekken naar Kigali om hun visum te verlengen. We zijn allen heel benieuwd hoe dit zal aflopen, want de Belgische ambassade vertelde hen aan de telefoon dat ze hen niet konden helpen. Is die er dan niet om ons, Belgen te helpen??? Op de moto naar Kibuye, dan een 2 en een halfuur durende busrit naar Kigali. Daar worden ze opgewacht door Eldad. Die neemt hen mee door de stad en brengt hen dan naar Ralf, een vriend van Victor, waar ze kunnen overnachten.  Wij, in het weeshuis, krijgen eerst een rondleiding van Victor samen met de militairen. EINDELIJK!!! We zijn hier nu een week, maar er was nog geen tijd om dat te doen. In de namiddag beginnen de militairen aan hun werk in het weeshuis. Ze komen de koeienstal uitbreiden. Het is grappig om de Amerikanen en Victor dit zinnetje in het Nederlands te horen zeggen. Rita, Inge en Rosanne spelen de hele namiddag op verschillende plaatsen met de kinderen. Rita speelde met de kinderen die dat wilden met de duplo’s. We vallen in herhaling, maar de kinderen komen ons elke dag vragen:”BLOCKS, BLOCKS, …” Inge leert de kinderen elastiekspringen en met de jojo spelen. Rosanne leert clownspel en UNO en Inge gaat voor paardjesspel. Ze vinden het super! Ze krijgen er maar niet genoeg van. Als die het spel onder de knie hebben, gaat Inge vier op een rij spelen met de meisjes, Rita haalt de primo’s uit voor de baby’s en Rosanne leert Rummikub aan enkele groteren. Een hele onderneming, want het is voor ’t eerst dat ze kennismaken met dit soort spelletjes. We merken enorm veel verschillen tussen de kinderen. Sommigen slagen er heel snel in het spel onder de knie te krijgen, anderen doen er iets langer over, maar allen genieten en dat is het belangrijkste. ’s Avonds krijgen we voor het eerst zelfgebakken brood en cake. Dat smaakt! We beleven nog een gezellige avond met de militairen. We babbelen, lachen en kruipen weer moe maar voldaan onder de wol.

Dinsdag. Heleen en Sanne bellen enkele keren naar Victor om hen te helpen bij het bekomen van hun visum. Spannend!!! Net voor de middag krijgen we het verlossende nieuws dat ze hun visum zullen krijgen net voor ze vertrekken naar België. Rita werkt de hele voormiddag in de kleuterklas met Jean de Dieu (Jean Jean zoals Rita hem noemt). Inge en Rosanne helpen de mama’s bij het schoonmaken van de groenten. De kids schillen met gigantische messen, houtblokjes, dekseltjes van blikjes, … We leren hen werken met de dunschillers die we meebrachten. Ze smeken om het te mogen proberen. Wat een jolijt! Inge blaast ballonnen op voor de kleuters. Tijdens het sportkwartiertje leert Rita hen allerlei toetsoefeningen en andere bewegingen. Inge helpt haar daarbij. Bij het zien van de ballonnen overvallen de groteren ons om er ook één te krijgen. Rosanne en Inge puzzelen met de kinderen als hun dagtaak erop zit. Heel wat belangstelling, maar geen makkelijk karwei.

In de namiddag spelen Rita en Rosanne met de allerkleinsten bij mama Madeleine. Ze is moe, maar wij entertainen de baby’s in haar plaats. Inge had andere plannen, maar borg die weer op omdat de kinderen enkel blocks en ballonnen wilden. Later speelt Rosanne nog gezelschapsspelletjes en Inge maakt gezichten met stickers. Het wordt een gezellige en tamelijk rustige namiddag, want de groteren zijn naar een meeting met Prince om te horen wat hen morgen te doen staat. Er is veel werk op het land en allen helpen.’s Avonds zingen we samen met de kinderen liedjes – of beter zij zingen en wij luisteren. Sommige liedjes kunnen we meezingen, maar we slagen er niet in om te zingen in Kinyarwanda. Omdat de Amerikanen morgen vertrekken is er nog een concert van het koor. Daarna is er heerlijke pizza à la Rasta. Ja, we worden verwend door onze kok! ’s Avonds regent het pijpenstelen. We schuilen binnen, maar de Amerikanen hebben minder geluk. Na een gezellige avond moeten die terug in hun tent gaan slapen. We stellen hen voor om binnen te komen slapen, maar ze willen zich niet laten kennen.

Woensdag. De koeienstal is bijna klaar. De militairen leverden supergoed werk. De plaatselijke werkers kunnen nu alleen verder. Victor stelt voor om samen naar de markt in Mugonero te wandelen. We genieten met z’n allen van de tocht, het uitzicht en het fijne gezelschap. Op de markt zijn we weer een attractie. Zoveel muzungu’s! We keren terug op de moto, want de Amerikanen vertrekken na de middag. Na het middagmaal wisselen we e-mailadressen uit en nemen afscheid met pijn in het hart van een mega toffe bende. Ze zijn nog maar net vertrokken als Sanne en Heleen het domein opgereden komen achterop de moto. Moe van het lange reizen en toch wat ontgoocheld dat de Amerikanen al weg zijn … In de namiddag bieden we weer 3 activiteiten aan. Rita speelt met de blokken (op algemene aanvraag), Rosanne leert verder gezelschapspelletjes aan en Inge maakt weefpopjes met de meisjes en François. Bij de meisjes lukt het fantastisch. De resultaten zijn super! Na wat toekijken durft François het ook proberen. Echt een jongen die alles wil uitproberen, altijd komt helpen bij het opruimen, altijd goedgezind! ’s Avonds drinken we nog een slaapmutsje en maken veel plezier. Het is lady’s evening, want Victor gaat vroeg slapen. We hebben het hier echt goed samen! De dagen vliegen voorbij.

Wordt vervolgd!

Vele groeten van de 5 muzungu’s XXXXX

P.S. Sorry, maar het internet laat ons niet toe om nog foto’s toe te voegen. Hoe graag we dat ook zouden willen.

Enkele foto's

WEEKEND IN L' ESPERANCE

Nu Sanne en Heleen met de grootsten naar het meer zijn, nemen de “oudjes” even de tijd om de blog aan te vullen. Onze dagen zitten zo vol dat we nauwelijks tijd hebben om jullie op de hoogte te houden. Rita en Sanne helpen verder met Jean de Dieu in de kleuterklas bij de oudsten. Rita heeft daar echt haar draai gevonden. Elke ochtend staat ze op met nieuwe ideeën. Heleen begeleidt Chantal en ook dat gaat super. Inge en Rosanne verdelen hun aandacht tussen de groteren en de baby’s (alsook de mama’s). De kasten in de kleuterklas hebben we samen opgeruimd en Rita bracht er wat meer structuur in. Dat is iets wat ze hier echt missen. Ze hebben zo hun eigen manier van opruimen: alles op een hoop en als we iets nodig hebben zoeken we wel door alles nog meer overhoop te halen. Victor hoopt dat we onze ordelijke manier van opruimen aan hen kunnen aanleren … Wij maken ons echter geen illusies.

Elke dag vragen de kinderen om met de duplo’s te spelen. Dit raken ze nooit beu. Groot en klein spelen en genieten samen en wij genieten mee.

Op vrijdag brachten Inge en Rosanne ook de gezelschapsspelletjes in orde. Alle spelregels in het Engels vertalen, lamineren en in de dozen kleven. Jean maakt een kast om de spelletjes in te stoppen met het geld dat we verzamelden via onze acties en milde schenkers. Ja, de euro’s komen goed van pas. De kast met spelletjes komt in het huis van de grote meisjes. Ja, die hebben nu – net als de jongens - een eigen huisje. Ze wonen dus niet meer verspreid over alle huizen. En of ze genieten!!! In hun kamers hangen posters van plaatselijke zangers en zangeressen.

Agnes en Laurence (de meisjes die we vorig jaar op cursus stuurden om kaartjes te leren maken met bananenbladeren) vroegen ons of we hen van extra werkmateriaal kunnen voorzien. Ze kregen een en ander mee van de school, maar dat raakt nu op. We beloofden hen om zo snel mogelijk het nodige te kopen. Het zou jammer zijn – nu ze het geleerd hebben – dat ze niet verder zouden kunnen oefenen.

Ondertussen begonnen we ook al met het aanleren van de gezelschapsspelletjes. Inge en Rosanne begonnen met “vier op een rij” aan te leren aan de grote meisjes. Ze vonden het super! Je kon zien dat sommigen meteen inzicht hadden in het spel, anderen hadden wat meer moeite. Wordt vervolgd!

Zaterdag sabbat! Dan wordt er niet gewerkt. Voor ons een uurtje extra slapen. Zalig. De bewoners verzamelden vooraan in het weeshuis voor hun bijeenkomst met de zevende dag adventisten. Een hele voormiddag zingen en bidden. Wij werken wat verder aan het klaarmaken van de spelletjes en genieten wat van het samenzijn. In de namiddag eisen de kinderen ons weer volledig op. We spelen estafettes. Wat een plezier! Het lukt al heel wat beter dan vorig jaar, maar ik ben ervan overtuigd dat dit iets is wat ze sindsdien niet meer deden. ’s Avonds bekijken we met z’n allen een animatiefilm. Ja, An, Miet, Tinne en Morgane, die luxe hadden wij vorig jaar niet hé! Nu is hier een IT- room. Eén keer in de maand bekijken groot en klein hier een film. Tijdens de pauze krijgen ze een snoepje. Zoveel contentement zie je bij onze Belgische kinderen niet vaak meer om zoiets eenvoudigs.

Zondag. Rustdag in België, maar hier hard werken voor de jongeren. Van 8 tot 11 werkten ze op de velden om onkruid te hakken. Toen ze ons zagen, zwaaiden ze en zongen liederen. Anderen haalden water, ruimden op, wasten kleren of hielpen eten klaarmaken. Ongelooflijk wat een bedrijvigheid je hier ziet van ’s morgens vroeg!

Inge kwam plots met Bruno aan de hand naar “the guesthouse”. Vrijdagavond probeerde hij iets uit het vuur te halen dat Jean maakte om afval te verbranden. Hij hield er een lelijke wonde in zijn gezicht en aan zijn hand aan over. Gisteren ontdekten we dat al, maar de mama’s dachten dat het niet nodig was om daarmee naar een dokter te gaan. In de kast vonden we zalf voor brandwonden en een compres. Vandaag zat zijn oog serieus gezwollen toen Inge hem vond. We waren er niet gerust in en overtuigden Prince om met hem naar het ziekenhuis te gaan. Zo’n wonde in het gezicht kan toch serieuze schade aanrichten, dachten wij. Prince stuurde Anne-Marie (één van de mama’s) mee met Inge en Rosanne naar het ziekenhuis. Bruno leek er niet gerust in. De dokter vond het een prima idee om even tot bij hem te komen. Hij waste de wonden uit en prikte de blazen op zijn hand open. Bruno gaf geen kick. Dokter Andrew gaf ons zalf voor brandwonden, medicijnen en oogzalf mee. Anne-Marie was meteen overtuigd dat we de goede beslissing genomen hadden. Prince was ook dankbaar!

En Bruno …die huppelde naar huis!

Na een stevig middagmaal vertrokken Sanne en Heleen dus naar het Kivumeer. Inge speelde met de thuisblijvers met de duplo’s en Rosanne maakte wat foto’s van de kinderen terwijl Rita wat bekwam van een nacht met minder slaap.

Heleen en Sanne komen net terug van het meer. Moe (van de mega klim), maar voldaan!

Groetjes van ons allen en tot blogs XXXXX