Hey hey,

We zijn in het weeshuis geraakt.  Het was een avontuurlijke rit!  De auto vullen op zich was al een hele gebeurtenis.  Alles zat vol tot aan het plafond.  Gelukkig was er genoeg Rwandese mankracht en geduld.  De weg tot aan Kibuye was prachtig.  Vlakke weg met een adembenemend uitzicht.  De kinderen die langs de kant riepen “Muzungé”, wat “Witte mens” betekent.  Vanaf Kibyue werd het andere koek.  Hobbel de bobbel over de aardeweg richting Esperance.  Het verschil met het leven in Kigali en wat we zien langs de kant van de weg is groot.  Veel armoede en hard werkende mensen op de akkers.  Kinderen die mijlenver te voet naar school vertrekken. 

Bij aankomst waren we allen verbaasd over de goede infrastructuur van het weeshuis.  Victor heeft hier al heel wat verwezenlijkt, met een knap staaltje technologie.  De kookvuren, het waterzuiveringssysteem, de wc’s, de fruitplantage, het idee van de eco-lodge,… Teveel om in detail te treden. 

We dachten dat onze eerste maaltijd een specialleke was omwille van onze aankomst maar ondertussen weten we beter.  Het is overheerlijk en vermageren zullen we hier zeker niet!!

Bij het avondmaal konden we niet enkel genieten van het avondmaal maar hoorden in de verte iets heel  speciaals.  Tromgeroffel weerklonk over de heuvels met daarop volgend het nieuws van de dag.  Ook al is de gsm hier volop ingeburgerd, blijkbaar is deze Middeleeuwse manier van nieuws brengen nog steeds in gebruik. 

Miet en Tinne hun dag begon om 6u met het wassen van de baby’s.  Allemaal netjes op een rij in bassins.  Geweldig om mee te mogen doen.  Morgane ging kennismaken maken met de groteren die zich klaarmaakten om naar school te gaan. 

Na het ontbijt zijn we gaan meedoen in de kindergarden.  28 (b)engels op 3 houten banken.  Het onderwijs is absoluut niet vergelijkbaar met onze Belgische kleuterscholen maar we zijn onder de indruk van de inzet van Erdat, de kleuterleider, en zijn opvolger Jean de Dieu.  Ze zijn enorm  leergierig en we gaan nog goed kunnen samen werken.  Hij vroeg ons om hem elke dag een uur didactiek/methodiek te geven: SLIK!

Sonja, zelf de pispotjes worden hier gebruikt!  Geregeld worden de kinderen erop gezet.  Woehoe!

De kleuters vinden de potjes ook heel leuk.  Tinne spotte een jongetje die vanop afstand in het potje mikte.  Tinne kon enkel reageren met “Nice!”.  

In de namiddag gingen we aan het worstelen met onze Wescoblokken voor de baby’s.  De hoezen hadden we mee van thuis, de mousse kochten we in Kigali.  Het op de juiste maat snijden was niet te eenvoudig maar het lukte wel, met de hulp van Erdat, Jean de Dieu en Samuel.  De baby’s vonden het op het eerste zicht maar een rare blauwe plastieken worst maar na een tijdje hadden ze te smaak te pakken en wipten ze er vrolijk op los. 

Na wat voorbereidingen voor morgen met de kleuterleiders ging Morgane met een klein hartje haar resultaten bekijken op het net en jawel: ZE IS GESLAAGD!  APPLAUS!!!!! 

Hier moeten we vanavond eentje op drinken. 

Oh ja, An, Rosanne en Hilde, breng gerust nog wat extra wijn mee vanuit Kigali (chips, wc-papier, nootjes, chocolade, noem maar op, is ook altijd welkom).  Kunnen jullie ook een nieuwe koffiepot kopen.  Zo een doorduwerke.  Er is er hier één maar hij is gebarsten. 

Als jullie nog eens een poging willen doen om bordverf mee te smokkelen?  De mijne is in Zaventem afgenomen maar de groep die achter me zat in het vliegtuig is er wel in geslaagd met een pot bordverf van 500 ml. 

Enfin, tot nu toe zien we het allemaal nog zitten.