Toen waren ze nog met twee...

Woensdagavond kwam Valerie terug aan in het weeshuis. Twee studenten uit Los Angeles, Jamy en Eric vergezelden haar. Twee toffe, boeiende jonge mensen. Het klikte meteen. We raakten onmiddellijk aan de praat. Voor hen was het de eerste avond in het weeshuis, voor ons de laatste...
We werden getracteerd op een heus " VUURWERK "! De kinderen gaven het beste van zichzelf om te zingen en te dansen als afscheidsgeschenk. Het werd een héle fijne avond. Heel wat kleintjes plakten aan ons als vliegen. Aan het einde van de avond kregen we ook mega veel knuffels die ons allen een krop in de keel en zelfs traantjes bezorgden.
De volgende ochtend hebben we de foto's van de verschillende huisjes met de bewoners geprint en op gekleurd papier gekleefd. We schreven er ook iets onder als blijvend aandenken aan die onvergetelijke weken! We namen uitgebreid de tijd om afscheid te nemen, maar om 10 uur was het moment van de waarheid. 6 moto-taxi's kwamen het domein opgereden. 4 voor ons en 2 voor alle bagage. Niet alleen wij, maar ook Victor, de mama's, kinderen en andere medewerkers waren aangeslagen door ons vertrek. We moesten hen beloven dat we zeker terug zouden gaan ... en liefst gauw! Toen vertrokken we voor een anderhalf uur durende rit op de moto. We genoten van het mooie uitzicht en zwaaiden naar de vele voorbijgangers. Toen we kinderen "muzungu" hoorden roepen, wisten we meteen wie ze daarmee bedoelden.
In Kibuye namen we de bus richting Kigali. De busrit duurde zo'n 2 en een half uur. De bus zat stampvol. Morgane en Tinne namen vooraan in de bus plaats. An en ik zaten achteraan bij onze bagage. Voor ons zaten 2 broers die op vakantie gingen bij hun tante. De jongste moest 2 keer serieus overgeven. Vreselijk om te zien en vooral te ruiken ... Ik gaf de jongens enkele vochtige doekjes om de boel wat op te kuisen en van iemand voor hen kregen ze een plastiek zakje. Toen we zagen dat de jongen weer begon te kokhalzen gaf An hem een Motillium. Blijkbaar werkte die snel. We waren allen blij toen we eindelijk konden uitstappen. Morgane en Tinne hadden de jongen niet ZIEN overgeven, maar de geur was wel tot bij hen geraakt. In Kigali sprongen heel wat jonge mannen op ons af die ons voorstelden om ons  met hun auto naar onze eindbestemming te brengen. We vertrouwden het zaakje niet helemaal en besloten weer de moto te nemen tot bij Cynthia. Onderweg kreeg de moto waar An op zat plots lekke band, maar in één twee drie kwam er vervanging opdagen. Na een kleine discussie tussen de 2 mannen i.v.m. het geld konden we verder rijden. Bij Cynthia fristen we ons eerst wat op en gingen dan bij een Italiaan een pizza eten. Dat smaakte heerlijk na alle rijst en pasta à la Rasta. Na een nachtje slapen bij Cynthia kwam Clovis ons om 6 uur stipt ophalen voor een bezoek aan het Akagerapark. In Kigali gingen we eerst onze inkopen doen, want eten en drinken konden we in het park niet vinden. Het werd een onvergetelijk avontuur. We zagen enkele verschillende soorten apen, giraffen, impala's, nijlpaarden, herten, heel wat kleurrijke vogels en zelfs zebra's. 's Avonds zetten we ons tentje op op de "camping " op de top van een berg. Er stond nog een tentje van een vriendelijk koppeltje uit Zwitserland. We maakten een vuurtje om ons wat te warmen en aten nog wat brood. Op de camping waren alleen enkele toiletten en 3 jerrycans met water. We waren niet echt voorzien op kamperen. Gelukkig konden we een tent lenen van Victor, maar matrassen of slaapzakken hadden we niet. Het werd een bewogen nacht!!! Niet veel geslapen, maar veel gelachen. De man in onderbroek die Tinne meende te zien bleek een tak te zijn, maar het everzwijn rond onze tent was wel echt!!! Het knorde en snuffelde in het rond op zoek naar eten. 's Morgens konden we er samen om lachen. Clovis had het ook gezien vanuit zijn tent op zijn auto. Hij was blijkbaar serieus bang geweest dat het beest ons zou aanvallen. Na een heuse autorit bereikten we eindelijk weer de stad Kigali. We gingen met ons 4 en Cynthia nog iets eten. Clovis verkoos om zijn auto te gaan wassen, want die zat serieus onder het rode stof net als wij trouwens. Rond 13.20 namen we afscheid van Tinne en Morgane die hun bus moesten halen. Zij trekken nog een weekje rond in Rwanda. An en ik namen 's avonds het vliegtuig richting België. Op het vliegtuig blikten we tevreden terug op onze tijd in het weeshuis en dachten al na over dingen die nog nuttig konden zijn om daar te verwezenlijken ...
Zondag (gisteren dus) kwamen we rond 6.30 aan in Zaventem. De mama van An en mijn gezin stonden ons al op te wachten. Het was een héél blij weerzien! Toen mijn dochters de vele foto's zagen begonnen ze meteen plannen te maken om ook eens te gaan ... Ja, dit avontuur is echt onvergetelijk! Om het met de woorden van Victor te zeggen: " My life will never be the same!"

P.S. Kreeg vanavond bericht van Tinne en Morgane:
Trekking naar de gorilla's was ONGELOFELIJK! Er zaten twee zilverbacks in onze groep van 13. Ook vrouwtjes en kleintjes. Op een bepaald moment chargeerde de zilverback door op zijn borst te kloppen 3 m van ons. De adrenaline schoot door ons lijf. Een gorilla rende weg en liep 5 cm van me.
Vandaag Laurence en Agnes bezocht met Eldat. Ze doen het schitterend. Morgen Butare. We amuseren ons! Groetjes van Morgane en Tinne

Groetjes, Rosanne X