Woensdagvoormiddag naar de markt. “Klein” tochtje van 2u., maar de landschappen maakten dat meer dan goed! Een hele troep muzungu’s, dat was de attractie van het jaar. Toen CJ en Dan dan ook nog ‘sugar cane ‘kochten en met de 2m lange stok door de markt paradeerden, had het wat weg van de zeven dwergjes die gingen werken. Hilariteit alom. Daarna met een truck terug naar huis. Enkele zwarte medemensen klommen achterin bij de jongens om zo een lift te bemachtigen, maar onze chauffeur zag dat niet zo zitten. Jammer, maar eigenlijk zaten we al wat op elkaar gepropt.

In de namiddag alle schoenen en medicijnen uitgestald die de Amerikanen bijhadden voor de kids, om de inventaris van Prince in orde te maken. Daarna ging de hygiëne-actie door.  Sanne stond bij de mondspoelstand, terwijl Heleen haar best deed om Akagera geregeld te krijgen, een hele klus. Daar kijken we beiden naar uit! J ’s Avonds nog wat klapspelletjes met de kinderen. Hilariteit als Sanne probeert om de tekst mee te zeggen, haar Kinyarwanda is duidelijk nog niet perfect ;-)

’s Avonds haalt Amerikaan Greg zijn kennis boven en verzint ter plaatste een hele quiz voor ons: de zeven moderne wereldwonderen,  de zeven natuurlijke wereldwonderen, de tien beste plaatsen om te wonen.. Het werd een heuse wedstrijd wie de meeste punten kon verzamelen. Heleen ontpopte zich als een echte quiz'er en genoot zienderogen! Ze wist ook behoorlijk veel.

Donderdagvoormiddag doken Sanne en Heleen terug de klas in. Sanne gaf nog wat tips voor Wiskunde, maar was onder de indruk van de taalles en de creatieve activiteit. Heleen laat Chantal steeds meer en meer los en ziet hoe zij steeds meer en meer openbloeit. Dat doet ons goed!

’ s Namiddags vroegen de kinderen onmiddellijk “blocks”. Heleen gaf hen hun zin en zag hoeveel plezier ze hadden toen ze “blocks” kregen. Sanne hielp de dokteres en ging daarna met Annie en de meisjes dansen. Die traditionele dansen gaan we ooit nog wel kunnen..

’s Avonds dansten de kinderen in tradtionele kledij voor de 20tal Amerikanen (en ons!) om zich daarna rond het kampvuur uit te leven. Zang en dans en veel plezier! De Amerikanen trakteerden de kinderen allemaal op s’mores (= marshmellow tussen koekje met chocolade). Njammie!  Daarna was het etenstijd. Rasta had zijn werk, want hij moest voor maar liefst 27(!) mensen koken. En hij heeft dat met glans volbracht uiteraard. Onder luid applaus kwam hij de borden afhalen.

Vrijdagvoormiddag ging Sanne nog eens baby’s wassen, samen met een Duitse die graag mee wou gaan. Daarna trokken Sanne en Heleen weer naar de kleuterklas.

In de namiddag hebben Sanne en Heleen met de baby’s nog enkele baloefeningen gedaan (fysiotherapeute had ons uitgelegd hoe). Dit toonden we voor aan één mama, want de anderen waren jammer genoeg niet daar. Mama Christine is ook voor enkele weken vertrokken, we gaan haar missen. Toen we klaar waren, hoorden we de kinderen wéér om blocks vragen. Heleen nam de blokken uit en Sanne nam het na een half uurtje van haar over. Heleen nam Rummikub uit. Erina was superenthousiast en had de spelregels al goed door. Knap hoor!

Victor kroop vroeg onder de wol, want hij vertrok vandaag vroeg naar Oeganda. Dus tot dinsdag hebben de twee girls het kot voor zichzelf ;-) Zalig om even een eigen plekje te hebben.

Vandaag tot 8u geslapen, eerste keer sinds lang en het deed goed! Na het ontbijt haalden we echter de verfborstels al boven om aan het bord voor Rocundo te werken. Die jongen maakt prachtige dingen en als wij hem zo kunnen helpen.. J

In de namiddag speelde Sanne games met de oudste kinderen. Ze hebben het uitleensysteem al goed door! Tof! Heleen haalde de kleurplaten en –potloden boven. Wat een enthousiasme! De kinderen kregen er maar geen genoeg van! Ze zouden vechten voor een extra tekening. Gelukkig had Heleen de touwtjes in handen. Op het einde wilden alle kinderen ook nog op de foto met hun ‘meesterwerk’.

Toen het uiteindelijk tijd was om op te ruimen, vroegen de kids weer achter blocks. Dat zal toch iets voor volgende week zijn.. Volgende week is ook onze laatste week, het aftellen is begonnen. Met gemixte gevoelens: enerzijds gaan we de kids superhard missen, maar anderzijds beginnen we onze vrienden en familie wel te missen en wordt het onderhand tijd om terug naar huis te gaan. Dus nu nog een laatste week alles geven om de kids een toffe tijd te bezorgen: nog veel met hen spelen en hen nog veel knuffelen. En morgen weer iets om naar uit te kijken met de kids: op naar Lake Kivu!