Eerste week

Na 24u vertraging eindelijk op Rwandese bodem. Bij het uitstappen had Anne als moederkloek al meteen het gevoel dat ze met haar twee kuikentjes (Heleen en Sanne) op avontuur ging. Clovis, onze chauffeur van dienst, kwam ons al met een brede glimlach tegemoet. Hij hielp als een echte gentleman met het inladen van de vele koffers en rugzakken. Daarna bracht hij ons voor een nachtje naar een hotel met (in zijn woorden) simpele kamers. Wij hadden dus een kleine kamer met eenpersoonsbed verwacht, maar kregen een king size (goed voor drie man) bed om in te slapen. Clovis was de volgende ochtend weer paraat en na een goed ontbijtje vertrokken we richting l’Esperance. Onderweg een klein accidentje gehad met de auto én dan nog wel met een militair. Gelukkig waren wij niet in fout en was niemand gewond (zelfs geen schrikje). Enkel de bumpers waren beschadigd, de voorste was zelfs bijna volledig afgerukt. Maar wat een spektakel voor de omgeving: een zwerm kinderen plakte met hun neus tegen het venster om de mzungu’s te bestuderen. En plezier dat ze erin hadden, zeker toen Anne het venster iets opendeed en de kinderen kietelde. Toen we eindelijk verder mochten rijden, bleek al gauw dat de koppeling defect was. De motor kon het op elk moment begeven, wat hij ook op enkele momenten gedaan heeft. Gelukkig had Clovis nog een gebedje gedaan voor we de heuvels introkken en zijn we er heelhuids aangekomen. Onderweg veel lachende gezichten (vnl. kinderen die muzungu riepen of om plastic flessen vroegen) gezien, maar ook wel gezichten waaraan je kon zien dat ze reeds een hele geschiedenis achter de rug hadden. Toch waren we allemaal verbaasd over de kracht die deze mensen uitstraalden. Eenmaal aangekomen in het weeshuis werden we vriendelijk ontvangen door Victor Monroy, de directeur van het weeshuis. We werden meteen naar de guesthouse gebracht. Onze kamer is prachtig! Ook al is er een gebrek aan elektriciteit, de charme van de kaarsen heeft ons reeds betoverd. ’s Avonds een gezellig etentje met een prachtig uitzicht (hier kunnen we aan wennen!). Adembenemend! Victor ontfermde zich al snel als een echte vader over ons. Laat op de avond hoorden we zelfs het geluid van getrommel op jerrycans. Het bleek de ‘nieuwslezer’ te zijn die de longen uit zijn lijf riep om de omringende huizen op de hoogte te brengen van de laatste nieuwtjes. Fantastisch, ook al verstonden we er niets van aangezien het in het Kinyarwanda was.
Dinsdag werden we gewekt door Victor die zong en gitaar speelde onder ons raam (een weddenschap tussen Sanne en Victor; Sanne won). Geweldig leuk om zo wakker te worden. Daarna kregen we een persoonlijke rondleiding van Victor doorheen het hele weeshuis. Na ons middagmaal hebben we kennisgemaakt met het hele team. Kwestie van te weten wie wat doet, wie we moeten aanspreken in dit of dat geval en ook andersom. Ook gaven we een korte voorstelling van onszelf zodat zij weten wie we zijn en waarom we hier zijn. Dit gaf een veilig gevoel. Na het middagmaal zijn we met muizenstapjes stilaan doorgedrongen naar de kinderen zelf. Eerst was de kennismaking aarzelend, maar ineens was het alsof ze ons altijd al in het weeshuis hadden gekend. We maakten foto’s van hen en toen ze zichzelf zagen op het fotoapparaat lachten ze hilarisch. Sommigen toonden fier hun kamer en probeerden met het weinige Engels dat ze kenden van alles uit te leggen. Nadien gingen we een kijkje nemen bij de baby’s. Deze kwamen spontaan op onze schoot zitten. Sanne bleef daar een hele namiddag zitten en maakte zo niet enkel kennis met de kleintjes, maar ook met enkele oudere kinderen die een praatje kwamen maken. De flarden van hun verleden (ouders gedood door genocide, broer op sterven,...) bezorgden haar kippenvel. Toch was ze blij dat de kinderen erover konden praten en hun hart konden luchten. Ondertussen entertainde Heleen de groten door met hen (samen met Gina, de andere vrijwilligster) volleybal te spelen, terwijl moederkloek Anne hen enthousiast langs de zijlijn stond aan te moedigen. Allebei leerden ze zo vele kinderen kennen. Anne zette zich ’s avonds ook al direct in om hen te helpen met hun Franse huiswerk, Sanne hielp met Engels.
　
‘s Avonds kwam Victor met een ongelooflijk voorstel voor de pinnen. Hij was uitgenodigd op een huwelijk in omstreken, een traditioneel huwelijk met alles erop en eraan, maar wilde zelf niet gaan. Hij stelde ons voor om in zijn plaats te gaan samen met Prince, zijn rechterhand in dit weeshuis. We gingen er natuurlijk direct op in. Een kans die men meestal geen tweede keer krijgt in een leven. Prince regelde een minibus om op de bruiloft te geraken.
’s Anderendaags vertrokken we met Prince en Christine, de mama van de baby’s in het weeshuis, naar de bruiloft. In het begin zaten we nog "normaal" in de bus, maar naarmate er mensen opstapten – die ook uitgenodigd waren – begon het meer en meer op zijn Afrikaans te lijken. Op elkaar geperst, dan de vrouw van Prince die door het raam kotste en er bleef uithangen met een handdoek op haar hoofd, en daarna haar dochtertje die op haar beurt in diezelfde handdoek kotste. Door de schokken had Sanne al een buil op haar hoofd omdat ze tegen het dak van de bus botste en zaten Heleens knieën vol blauwe plekken, omdat er geen plaats was voor de benen in deze minibusjes.
Eens aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de familie. We werden binnengeleid over een loper uit grashalmen in de voortuin van het huis van de bruidegom waar we vooraan mochten plaatsnemen. Daar vond het burgerlijk huwelijk plaats onder een uit bamboe en stof gemaakte tent. Een vertegenwoordiger van het dorp voerde het woord en volgde stipt alle rituelen die erbij horen. De bruidegom en bruid moesten doen alsof ze elkaar nooit voordien gezien hadden en een bewijs voorleggen dat zij wel de juiste personen waren die de ouders respectievelijk voor hun zoon of dochter hadden gekozen. Ondanks af en toe wat gelach, gebeurde alles toch wel heel plechtig. Na de ceremonie begon het eerste feestmaal. Een deel van het publiek kreeg op voorhand klaargemaakte borden die men vanuit de keuken doorgaf. Een ander deel van het publiek, waarschijnlijk de familie, waar wij ook bij gerekend werden – wat een eer!!! - mocht zich gaan bedienen aan het buffet.
Na de maaltijd vertrokken we te voet naar de kerk. Vier koren luisterden de viering op en dansten en zongen al bij het binnenkomen. Overweldigend. De viering zelf was redelijk lang en ook heel strikt volgens de voorschriften van de Adventistische kerk. Heel belerend en conservatief, wat de kinderen niet belette om tijdens de koorliederen lustig mee te dansen. Een bruisend en vertederend spektakel.
Na de viering … fotoshoot. En alsof we nog niet genoeg eer hadden gekregen … de familie vroeg ons om mee op de foto te staan met het huwelijkspaar! Weer een ritje met de bus naar de plaats waar de foto’s moesten genomen worden. Van in het begin werden we als blanken nogal veel "bestudeerd", vooral door de kinderen. We glimlachten en knipoogden naar hen, trokken foto’s van hen (Ze vinden dat geweldig!). Maar na de fotosessie hebben we toch eindelijk het ijs een beetje kunnen doorbreken door elkaar eerst voorzichtig te proberen tikken. Toen Anne daarna ineens achter de kinderen begonnen te lopen en de kinderen allemaal uit elkaar stoven, brak er een hartelijk gelach uit. Ze hadden dolle pret en ook de volwassenen moesten hartelijk meelachen.
Terug de bus op naar de kerk voor het tweede feestmaal, opnieuw voorafgegaan door andere rituelen. Het oudste lid van de familie nam nu het woord en benadrukte opnieuw de plichten van het huwelijkspaar, vooral van de vrouw, en verklaarde dat de twee families voortaan alles moesten delen, ook de maaltijd. Een fles dure champagne werd opengedaan, waarbij de bruidegom de eerste slok moest toedienen aan de bruid en omgekeerd. Voor de huwelijkstaart werd gesneden werd er slagroom op het huwelijkspaar gespoten als symbool voor het feit dat vooral de bruid niet bang moest zijn om zich vuil te maken in de keuken bij het voorbereiden van de maaltijd voor haar man. Daarna zelfde ritueel als bij de champagne. De taart werd gesneden en opnieuw moest de bruidegom de eerste hap toedienen aan de bruid en omgekeerd. Het feestmaal kon beginnen.
Om 18u vertrokken terug naar huis om niet teveel in het donker te moeten rijden, maar dat is dan toch wel mislukt. Na anderhalf uur kwamen we goed door elkaar geschud terug aan in het weeshuis. Victor was als goede huisvader al ongerust - een panne is nooit ver weg. Na onze twee maaltijden, wachtte er in de guesthouse nog een lekkere pizza op ons. Verhongeren doen we hier echt niet.
Donderdag zijn we onze eerste schooldag gaan volgen bij Jean de Dieu , de meester van de kleuterschool. Samen met Chantal, die zich ook met de kleuters bezighoudt, deed hij met de kinderen al fantastische dingen: zingen met aandacht voor ritme, taal en geluid, het aanleren van de cijfers 1,2 en 3, het spelen met de blokken. In de namiddag hadden we een kleine bespreking met Jean de Dieu en Chantal van de lessen, waarin we hen eerst en vooral gefeliciteerd hebben voor de al zeer goede dingen en vervolgens nog enkele voorstellen hebben gedaan om de lessen nog efficiënter te maken. Ze waren zeer positief om andere dingen uit te proberen.
Daarna het herorganiseren van al het lesmateriaal in de twee kasten: een gigantisch werk! Alles lag door elkaar. Iedereen was blij dat dat karwei achter de rug was. Ook Jean de Dieu die duidelijk bekaf was na de vermoeiende dag. Toen we terugkwamen in de guesthouse bleek dat er drie nieuwe gasten gearriveerd waren. Sportieve gasten deze keer, al fietsend door Rwanda (land van duizend heuvels) houden zij voor twee dagen een stop hier in het weeshuis. Anne kwam iets later eten omdat zij eerst met de ouderen naar de mis ging en hen hielp met de voorbereidingen van hun examen Frans van ’s anderendaags.

Tot blogs,
Anne, Heleen en Sanne